آذر ۱۲, ۱۴۰۲

بررسی و راهنمای کامل پیست مونزا ایتالیا

پیست مونزا ایتالیا

“پیست جادویی” «La Pista Magica» لقبی است که ایتالیایی ها با آن پیست مونزا را خطاب می‌کنند. سرعت بسیار بالا در این پیست فوقالعاده است و هیچ پیست دیگری روح این ورزش را مانند مونزا در بر نمی‌گیرد و رانندگان را ملزم می‌کند تا در تمام مدت زمان برگزاری این رویداد در بالاترین حد از آمادگی خود باشند. مونزا که با برگزاری بیشترین تعداد گرندپری در تاریخ فرمول یک، در قلب طرفداران این رشته‌ی ورزشی ریشه دوانده و در جان آن‌ها رخنه کرده است.

  • اطلاعات پیست و مسابقه:

اولین گرندپری برگزار شده: سال ۱۹۵۰
طول پیست: ۵ کیلومتر و ۷۹۳ متر
تعداد پیچ ها: ۱۱
تعداد دور ها: ۵۳
محدوده DRS: دو
سریعترین دور:
۱:۱۸.۸۸۷ توسط لوئیس همیلتون در دور تعیین خط گرندپری ایتالیا در سال ۲۰۲۰
سریعترین دور در مسابقه:
۱:۲۱.۰۴۲ توسط روبنز باریچلو در گرندپری ایتالیا در سال ۲۰۰۴
بیشترین تعداد شروع از جایگاه نخست: لوئیس همیلتون (هفت بار)
بیشترین تعداد پیروزی: مایکل شوماخر و لوئیس همیلتون (پنج پیروزی)
نقشه پیست مونزا

نقشه پیست مونزا

ایتالیایی‌ها، به صورت مشخص باشگاه‌های اتومبیلرانی میلان، بنا داشتند تا میزبان یک مسابقه جایزه بزرگ در ایتالیا باشند تا به این وسیله بتوانند با مسابقات جایزه بزرگ باشگاه‌های فرانسه رقابت کنند. مونزا در ژانویه ۱۹۲۲ به جای گالاراته به عنوان مکانی در منطقه میلان برای ساخت پیست جدید انتخاب شد. دلیل انتخاب مونزا برای این موضوع، وجود بزرگترین پارک شهری در اروپا و همچنین اراضی وسیع در آن منطقه بود.

احداث پیست مونزا در فوریه ۱۹۲۲ آغاز و حتیٰ با وجود تلاش عده‌ای برای توقف ساخت و ساز، به دلایلی از جمله وجود چشم انداز‌های طبیعی، نتوانست از احداث این پیست جلوگیری کند و در نهایت این پیست توسط ۳۵۰۰ نیروی کار قوی در تابستان همان سال به اتمام رسید.

درب‌های پیست مونزا برای اولین بار در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۲۲ برای علاقمندان به این رشته‌ی ورزشی گشوده شد. پس از شش سال موفقیت‌آمیز، در سال ۱۹۲۸ و در جریان مسابقه جایزه بزرگ ایتالیا بود که بدترین تصادفی که در تاریخ موتور اسپرت ایتالیا دیده شده، رُخ داد که منجر به کشته شدن راننده‌ای به نام امیلیو ماتراسی و ۲۷ نفر از تماشاگران این مسابقه شد که همین اتفاق سبب تأثیر منفی بر چشم انداز این رشته‌ی ورزشی در کشور ایتالیا و همچنین تعلیق این مسابقات در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ شد.

در سال ۱۹۳۳ و در جریان مسابقه‌ای در مونزا، دوباره یک اتفاق غم‌انگیز دیگر رُخ داد که در آن سه راننده برتر مسابقه در سه رویداد اصلی کشته شدند. این اتفاقات وحشتناک، منجر به اضافه شدن یک شیکِین «شیکِین: پیچ‌های متوالی نزدیک بهم دنباله‌دار، در جهت‌های متناوب» به پیست شد و پس از برگزاری جایزه بزرگ ایتالیا در سال ۱۹۳۸ بخش بانکی «پیچی که قسمت قوس آن با شیب همراه است» برچیده شد.

با شکل گیری مسابقات فرمول یک در سال ۱۹۵۰، “جوزپه فارینا” ایتالیایی فاتح و اولین پیروز گرندپری ایتالیا بود که در نهایت در همان سال توانست عنوان قهرمانی جهان را نیز از آن خود کند. در سال ۱۹۵۴ پیست مونزا با ساخت “پارابولیکا‌ی افسانه‌ای «PARABOLICA: نام پیچی در پیست مونزا» و همچنین بازگردانی بخش بانکی «پیچی که قسمت قوس آن با شیب همراه است» دوباره باز طراحی شد. در طراحی پیست جدید خودروها قادر بودند به میانگین سرعتی بالغ بر ۱۳۴ مایل بر ساعت (۲۱۵.۶ کیلومتر بر ساعت) برسند که در آن زمان نظیر آن فقط در ایندیاناپلیس قابل رقابت و مشاهده بود.
در سال ۱۹۵۷، بخش بانکی «پیچی که قسمت قوس آن با شیب همراه است» به دلیل آسیب رساندن به خودرو‌های فراری و مازراتی حذف شد که البته در سال ۱۹۶۰ مجدداً دوباره معرفی شد. گرندپری ایتالیا در سال ۱۹۶۰ یکی بحث برانگیزترین مسابقات تاریخ فرمول یک بود، چرا که تیم‌های بریتانیایی به دلیل برخورداری از اتومبیل‌های موتور وسط در مقایسه با تیم فراری که موتور خودرو در قسمت جلوی آن قرار داشت، به دلیل مسائل ایمنی از مسابقات کنار کشیدند.

برای سال ۱۹۶۱، پیست ترکیبی از مسیر های جدید همراه با بانکداری (Banking) «اصطلاحی که برای توصیف میزان زاویه‌دار شدن یک مسیر استفاده می‌شود» مورد استفاده قرار گرفت، اما باز فاجعه‌ای دیگر در این پیست رُخ داد. “ولفگانگ فون تریپس” به همراه ۱۴ تماشاگر در اثر تصادف با خودروی “جیم کلارک” کشته شدند و از این رو با اینکه بخش بانکی هنوز در این پیست وجود دارد، اما دیگر هرگز از آن در مسابقات فرمول یک استفاده نشد.

پس از تصادف مرگبار “یوخن رینت” در دور تعیین خط گرندپری ایتالیا در سال ۱۹۷۰، طرح پیست مونزا یک بار دیگر دستخوش تغییرات قرار گرفت و شیکِیْن های «شیکین: پیچ‌های متوالی نزدیک بهم دنباله‌دار، در جهت‌های متناوب» بیشتری برای کاهش سرعت خودروها اضافه شد که البته سرعت را همراه با ایمنی برای رانندگان به همراه داشت. تغییرات بیشتری نیز پس از تصادف مرگبار “رونی پِترسون” در سال ۱۹۷۸ در این پیست اعمال شد.
در سال ۱۹۸۰ بود که برای اولین و آخرین بار پیست مونزا به دلیل ارتقاء اساسی پیست و همچنین ساخت یک پیت «Pit» کاملاً جدید که البته شایان ذکر است این پیت در حال حاضر هنوز در این پیست برای انجام مسابقات مورد استفاده قرار می‌گیرد، میزبان برگزاری مسابقات فرمول یک نبود. پس از آن مونزا برای ۲۰ سال کاملاً ایمن بود تا اینکه در سال ۲۰۰۱ شاهد مرگ “مارشال پائولو جیس‌لیم‌برتی” به دلیل رها شدن لاستیک خودروی تیم “جردن” به رانندگی “هاینز هاقاد فرین‌زن” بود.

تیفوسی ها «عنوانی که به طرفداری تیم فراری اطلاق می‌شود و از یک کلمه یونانی به معنی دود گرفته شده است.» در آغاز هزاره سوم همواره در مونزا به شادی می‌پرداختند زیرا که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ تیم فراری پنج برد را در مونزا به دست آورد. گرندپری ایتالیا در سال ۲۰۰۶ نیز به دلیل اعلام بازنشستگی مایکل شوماخر افسانه‌ای از مسابقات فرمول یک برای همیشه در یادها و خاطرات ثبت گردیده است.

در سال ۲۰۱۹ برگزاری گرندپری ایتالیا در مونزا حداقل تا پایان سال ۲۰۲۵ از سوی فرمول یک اعلام گردید که این خود تضمینی بر حضور هزاران هوادار آگاه و مشتاق ایتالیایی در مونزا خواهد بود.

  • حقایقی کوتاه

• پیست مونزا پس از ایندیاناپلیس و بروکلند سومین پیست مسابقه در دنیاست که به صورت هدفمند طراحی و ساخته شده است.
• پیست مونزا گنجایش ۱۱۴۰۰۰ نفر تماشاگر را دارد.
• پایان گرندپری ایتالیا در سال ۱۹۷۱، نزدیکترین پایان در تاریخ مسابقات فرمول یک است که در آن شش راننده برتر «اول تا ششم» در فاصله شش دهم ثانیه از یکدیگر از خط پایان عبور کردند.
• ۷۹ درصد از یک دور پیست فقط با استفاده از گاز و بدون ترمز انجام می‌شود.
• با اینکه خودرو‌ها با بیشترین سرعت در تمام فصل به رقابت می‌پردازند با این حال فقط در مونزا ست که کوتاه‌ترین مدت زمان برگزاری را داراست.
• فقط در سال ۱۹۸۰ بود که گرندپری ایتالیا در تقویم فرمول یک حضور نداشت و به جای آن در ایمولا برگزار گردید.
• پیروزی شگفت انگیز سباستین فتل برای تیم تورو روسو در گرندپری مونزا در سال ۲۰۰۸، اولین سکوی این تیم تا سال ۲۰۱۹ و گرندپری آلمان بود، که البته اولین پیروزی برای تیم تورو روسو مجدداً در مونزا و توسط پیر گسلی در سال ۲۰۲۰ به دست آمد.
• جایگاه یازدهم (P11) پایین ترین جایگاه شروعی است که منجر به پیروزی شده است، که این پیروزی در سال ۱۹۷۱ و توسط پیتر گِثین به دست آمده است.
• تماشاچیان برای برگزاری مراسم پایانی و اعطای جایزه از حداقل ۳۰ دقیقه قبل از پایان مسابقه به صف می‌شوند که البته اگر این پیروزی متعلق به یک تیم ایتالیایی (فراری) باشد این زمان دوچندان می‌شود. مراسم اختتامیه این گرندپری فوق‌العاده زیباست.
• تیم فراری با ۱۹ پیروزی، رکورد دار بیشترین تعداد بُرد در گرندپری مونزا می‌باشد که آخرین بار آن، پیروزی چارلز لِکلرک در سال ۲۰۱۹ بوده است. از دیگر تیم‌های ایتالیایی که در مونزا به پیروزی رسیده‌اند می‌توان به آلفارومئو، مازراتی و اخیراً تورو روسو اشاره کرد.
• جوزپه فارینا اولین قهرمان جهان در فرمول یک است که در سال ۱۹۵۰ و در مونزا به این عنوان دست یافت.
راهنمای پیست مونزا

راهنمای پیست مونزا

راهنمای نقشه پیست:

قسمت اول پیست (SECTOR 1)

یک دور از پیست مونزا با یک مسیر مستقیم طولانی که خط شروع/ پایان از آن می‌گذرد آغاز و پس از آن به شیکِیْنِ رِتی‌فی‌لو (RETTIEFILO) «شیکِین: پیچ‌های متوالی نزدیک بهم دنباله‌دار، در جهت‌های متناوب» که بسیار تنگ و پُر فشار است می‌رسد. این شیکِین یکی از نقاط اصلی برای سبقت گرفتن در این پیست می‌باشد که البته در طول سالیان متمادی تصادفات بسیاری را نیز به خود دیده است. اکثر این تصادفات در دور اول مسابقه به وجود آمده که دلیل آن هم باریک شدن مسیر پس از مسیر مستقیم و رسیدن خودرو ها به شیکِیْنِ رِتی‌فی‌لو (RETTIEFILO) می باشد.

  • اطلاعات شیکِیْنِ رِتی‌فی‌لو (RETTIEFILO)

شماره‌ی پیچ‌: یک
سرعت: ۸۴ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۰.۷۳
دنده‌: یک

پس از شیکِیْنِ رِتی‌فی‌لو (RETTIEFILO) به یک پیچ سریع و طولانی به نام کوروا گِرَنده یا کوروا بیاسونو (CURVA GRANDE or CURVA BIAASONO) می‌رسیم.‌ اینجا همان جایی است که سباستین فتل در سال ۲۰۱۱ یک حرکت خارق‌العاده بر روی فرناندو آلونسو انجام داد. معمولاً در زمان خروج از پیچ خودروها به سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسند.

  • اطلاعات کوروا گِرَنده یا کوروا بیاسونو (CURVA GRANDE or CURVA BIAASONO):

شماره‌ی پیچ‌: ۳ (پیچ های یک و دو در این قسمت با نام شیکیْنِ رِتی‌فی‌لو (RETTIEFILO) خطاب می‌شوند.)
سرعت: ۳۰۵ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۲.۰۷
دنده‌: شش

کوروا بیاسونو با یک مسیر مستقیمی کوتاه به شیکِیْنِ دِلاروجا (DELLA ROGGIA) ختم می‌شود و قسمت پایانی شیکِین دِلاروجا، پایان قسمت اول پیست (SECTOR 1) نیز می‌باشد.

برای به دست آوردن یک قسمت یک (SECTOR 1) خوب:

مهم‌ترین عامل موفقیت در این بخش حداکثر سرعت و شتاب در زمان خروج از شیکِیْنِ رِتی‌فی‌لو می‌باشد. بنابراین، خودرویی که تنظیمات مناسب نیروی رو به پایین (Downforce) را به مقدار کم داراست و همچنین کشش (Traction) «حداکثر مقدار نیروی گشتاوری که تایرها می‌توانند بر روی زمین اعمال کنند» خوب در پیچ های کُندتر، می‌تواند منجر به یک بخش اول سریع بشود.

قسمت دو پیست (SECTOR 2):

بخش دوم پیست با شیکِیْنِ دِلاروجا (DELLA ROGGIA) آغاز می‌شود. شیکِیْنِ دِلاروجا (DELLA ROGGIA) به مانند شیکِیْنِ رِتی‌فی‌لو (RETTIEFILO) محل بسیار مناسبی برای سبقت گرفتن با خودروهایی که به سختی از سرعت ۳۰۵ کیلومتر بر ساعت عبور می‌کند، می‌باشد.

  • اطلاعات شیکِیْنِ دِلاروجا (DELLA ROGGIA):

شماره‌ی پیچ‌ها: ۴ و ۵
سرعت: ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۰.۶۶
دنده‌: دو

شیکِیْنِ دِلاروجا (DELLA ROGGIA) به دو پیچ راست گرد که با نام های لِزومو ۱ (LESOMO 1) و لِزومو ۲ (LESOMO 2) نامگذاری شده‌اند، می‌رسد. این دو پیچ با هم کوروا دی لِزمو (CURVA DI LESMO) نیز نامیده می‌شوند. رانندگان باید کاملاً با دقت و به خوبی از ترمز برای پیچ لِزومو ۱ (LESOMO 1) استفاده کنند و همچنین مراقبت دوچندانی برای فشار بر روی پدال گاز در زمان خروج از پیچ لِزومو ۱ (LESOMO 1) داشته باشند، زیرا کمی عجله برای فشار بر روی پدال گاز، می تواند باعث برخورد خودرو با دیواره‌ی کناری پیست شود. این همان قسمتی است که لوئیس همیلتون در دور آخر گرندپری ایتالیا در سال ۲۰۰۹ دچار حادثه و تصادف شد.

  • اطلاعات کوروا دی لِزمو (CURVA DI LESMO):
لِزومو ۱ (LESOMO 1):

شماره‌ی پیچ‌: ۶
سرعت: ۱۹۳ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۳.۱۶
دنده‌: چهار

لِزومو ۲ (LESOMO 2):

شماره‌ی پیچ‌: ۷
سرعت: ۱۷۸ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۳.۸۰
دنده‌: سه

کوروا دِل سِه‌رایو (CURVA DEL SERRAGLIO) با یک مسیر مستقیم طولانی دنبال می شود و پس از آن به یک خمیدگی چپ گرد که کوروا دی لِزمو (CURVA DI LESMO) نامیده می‌شود، می‌رسد.

  • اطلاعات کوروا دی لِزمو (CURVA DEL SERRAGLIO)

سرعت: ۳۰۴ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۰.۴۸
دنده‌: شش

پس از یک خط مستقیمی طولانی به شیکِیْن آسکاری (ASCARI) که بسیار سریع و پُر پیچ‌و‌خم است می‌رسیم. شروع شیکِیْنِ آسکاری (ASCARI) پایان قسمت دوم پیست (SECTOR 2) را مشخص می‌کند.

برای به دست آوردن یک قسمت دو (SECTOR 2) خوب:

برای دستیابی به یک بخش دوم سریع، خودرو باید چسبندگی خوب همراه با حداکثر سرعت مناسب در کُل مسیر های مستقیمی داشته باشد. این به این معنی است که راننده باید یکی از موارد حداکثر سرعت در مسیرهای مستقیمی و یا چسبندگی بسیار بالا در پیچ‌ها را انتخاب کند و دلیل این موضوع این است که وقتی نیروی رو به پایین برای چسبندگی بیشتر در پیچ‌ها در تنظیمات خودرو لحاظ می‌شود، همین موضوع نیز باعث کشش بیشتر به باله ها می‌شود که سبب کاهش سرعت خودرو در مسیرهای مستقیمی می‌شود.

با ظهور دی آر اس (Drag Reduction System = DRS) «سیستم کاهنده فشار مولکو‌ل‌های هوا بر خودرو» تیم ها این امکان را دارند تا با انجام تنظیمات بر روی خودرو، نیروی فشار رو به پایین را تا جای ممکن برای سریع بودن در پیچ ها فعال کنند و البته همچنان با استفاده از دی آر اس (DRS) در مسیر های مستقیمی نیز سریع باشند.

قسمت سه پیست (SECTOR 3):

شروع شیکِیْنِ واری‌آن‌ته آسکاری (VARIANTE ASCARI) شروع قسمت سوم پیست (SECTOR 3) نیز می‌باشد‌. این شیکِیْن بسیار سریع و به صورت چپ/راست می‌باشد‌.

  • اطلاعات شیکِیْنِ واری‌آن‌ته آسکاری (VARIANTE ASCARI):

شماره‌ی پیچ‌‌ها: ۸، ۹ و ۱۰
سرعت: ۲۱۲ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۳.۴۲
دنده‌: چهار

این شیکِیْن پس از یک مسیر مستقیمی طولانی به پارابولیکا‌ی افسانه‌ای منتهی می‌شود. با اینکه پارابولیکا یک پیچ ساده به نظر می‌رسد، اما در واقع پارابولیکا سخترین پیچ پیست مونزا ست. رانندگان باید نقطه ترمزگیری را به بهترین شکل انتخاب کنند تا بتوانند سریعترین شتاب‌گیری را در زمان خروج به دست آورند.
“ژاک ویلنو” قهرمان جهان در سال ۱۹۹۷ در مورد پارابولیکا گفته: پارابولیکا بسیار خاص و منحصر به فرد است، سخت است که در این پیچ همه‌ی نکات را به درستی انجام داد و همیشه از سرعتی که برای ورود به آن دارید، باز هم امکان سریعترین از آن وجود دارد.

  • اطلاعات کوروا پارابولیکا:

شماره‌ی پیچ‌: ۱۱
سرعت: ۲۱۵ کیلومتر بر ساعت
نیروی جی (G-FORCE): ۳.۷۲
دنده‌: چهار

خروج از پارابولیکا به مسیر مستقیم آغاز/ پایان منتهی می‌شود که یک دور پیست تاریخی مونزا را کامل می کند.

برای به دست آوردن یک قسمت سه (SECTOR 3) خوب:

شیکِیْنِ آسکاری و پیچ پارابولیکا تنها مکان‌هایی هستند که در آنها می‌توان زمان را در قسمت سوم پیست ذخیره کرد. راننده‌ها باید نقطه ترمزگیری را در شیکِیْنِ آسکاری و پیچ پارابولیکا کاملاً به بهترین شکل ارزیابی و محاسبه کنند تا بتوانند شتاب خوبی برای خروج از این دو به دست آورند.

۱ یک نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *