سوال هفته: جورج راسل هنوز مدعی اصلی قهرمانی هست؟
قبل از اینکه ماشینهای مدل ۲۰۲۶ حتی پاشون به پیست باز بشه، همه جورج راسل رو بخت اصلی قهرمانی امسال میدونستند. اما بعد از گذشت سه مسابقه، اوضاع اونجوری که فکر میکردیم پیش نرفته و راسل فعلا صدر جدول رو از دست داده.
سه تا مسابقه در سه پیست کاملا متفاوت، یه پیام واضح داشت: تیم مرسدس دوباره برگشته و فرمانروای فرمول یک شده. این پیکانهای نقرهای دوباره به اوج برگشتند و حالا حالاها بعیده که رقیبی بتونه جلوشون رو بگیره. در مورد قهرمانی رانندهها هم، همه روی کاغذ راسل رو شانس اول میدونستند، مخصوصا بعد از اون برد مقتدرانه توی ملبورن.
اما دو مسابقهی بعدی، داستان رو عوض کرد. راسل توی این دو تا مسابقه، قافیه رو به همتیمی ۱۹ سالهاش، کیمی آنتونلی باخت. دلایل زیادی برای این افت موقت راسل وجود داره، ولی دیگه وقتشه بپرسیم: آیا هنوز هم راسل اون رانندهای هست که بقیه باید ازش بترسند؟
بیاید نظر کارشناسهای بینالمللی موتوراسپورت رو در این مورد بپرسیم:
فدریکو فاتوروس از بخش آمریکای لاتین:
بعد از تمام حرف و حدیثهایی که قبل از شروع فصل میگفتند مرسدس بیرقیبه و راسل قهرمان میشه، خیلی بیانصافیه که بخوایم فقط بعد از سه مسابقه، کل زحماتش رو نادیده بگیریم. راسل تا اینجا یه برد، یه پیروزی در اسپرینت و یه مقام دومی داشته. قبول دارم که مسابقه سوزوکا اصلا براش خوب نبود، ولی نباید سریع قضاوت کرد.
حتی اگه قبول کنیم که ماشین راسل بینقص نبوده (همونطور که توتو ولف هم گفت)، باز هم به نظر میرسید آنتونلی در طول اون آخر هفته، دستفرمون بهتری داشت. این راننده ایتالیایی توی تمرینها هم نشون داده بود آمادهست، توی تمرین اول با اختلاف ناچیز ۰.۰۲۶ ثانیه دوم شد و در دو جلسه بعدی، راسل رو شکست داد. یعنی از همون اول هم نشانههاش بود.
با این حال، اینها هنوز کافی نیست که راسل رو از تخت پادشاهی بندازیم پایین. هنوز نه. اون توی استرالیا بینقص بود و توی چین هم از همون اول مسابقه رو کنترل کرد، فقط یه مشکل گیربکس در تعیین خط کار دستش داد. آنتونلی هم که از فرصت استفاده کرد و عالی ظاهر شد، دقیقا کاری که یه راننده تراز اول باید انجام بده.
در کل، کفه ترازو هنوز به نفع راسله. این هشتمین فصل حضور راسل در فرمول یکه، در حالی که آنتونلی تازه سال دومشه. این تجربه در طول فصل طولانی، خودش رو نشون میده. اگه بخوایم نیمه پر لیوان رو ببینیم، این آنتونلیه که هنوز خامیهایی داره: یه تصادف سنگین در تمرین ملبورن، برخورد با حجار در اسپرینت شانگهای و استارت های نامنظم. این اشتباهات برای یه پسر ۱۹ ساله که کلا ۲۷ تا مسابقه داده، کاملا طبیعیه.
پس آره، راسل هنوز بخت اول قهرمانیه. ولی آنتونلی یه چیز رو ثابت کرد: قهرمان شدن برای راسل، دیگه یه مسیر هموار و ساده نیست.
جاکومو رائولی از بخش ایتالیا:
یه ضربالمثل داریم که میگه: “با یک گل بهار نمیشه”. پیروزی آنتونلی در چین هم اولش همینطور به نظر میرسید، یه اتفاق تک افتاده. اما دو هفته بعد در پیست سوزوکا که یکی از سختترین پیستهای فرمول یکه، این حرف ثابت شد.
بعد از سه مسابقه، این راننده ایتالیایی از نظر تعداد برد ۲ بر ۱ از راسل جلوتره. توی ایتالیا، کمکم این باور داره شکل میگیره که این پسر اهل بولونیا، واقعا میتونه ستاره راسل رو خاموش کنه. اما توی پدوک، نباید جوگیر شد. مهم اینه که اتفاقات رو با دقت تحلیل کنیم، درست بفهمیم و بعد قضاوت کنیم.
هنوز هم میشه گفت راسل مدعی اصلی قهرمانیه. توی دو تا از سه مسابقهی اخیر، بدشانسیهای عجیبی سراغش اومده؛ مثلا زمانبندی بد ماشین ایمنی یا مشکلات باتری که توی ژاپن حسابی کار دستش داد. همه راسل رو جزو سه رانندهی برتر فعلی فرمول یک (در کنار ورستپن و لکلرک) میدونن و تجربه راسل خیلی بیشتر از آنتونلیه. از اون مهمتر، نفوذ سیاسی راسل توی دنیای فرمول یک خیلی بیشتره، اون خوب میدونه کجا و چطور صداشو به گوش بقیه برسونه.
خلاصه اینکه، راسل هنوزم اون کسیه که بقیه باید ازش حساب ببرن. اما خودش هم میدونه که دیگه نمیتونه به حداقلها قانع باشه، اون باید از این به بعد تقریبا بینقص رانندگی کنه. مسابقهی ژاپن قشنگ نشون داد که چطور قهرمانی میتونه همینطوری از دست آدم در بره.
استوارت کادینگ (از Autosport):
اگه بخوایم منطقی نگاه کنیم، ما تازه ۳ تا گرندپری از یه فصل ۲۲ مرحلهای رو پشت سر گذاشتیم. پس هنوز خیلی زوده که بخوایم با قطعیت بگیم کدوم رانندهی مرسدس بخت اصلی قهرمانیه (البته اگه اصلا فرض رو بر این بگیریم که رقیب دیگهای ندارن، چون با تغییر قوانین توی ماههای آینده، معلوم نیست چه اتفاقاتی بیفته).
ولی درسی که از دو مسابقهی اخیر، مخصوصا آخری، گرفتیم اینه که مشکلات کوچیک چقدر سریع میتونن تبدیل به دردسرهای بزرگ بشن. توی ژاپن، راسل کلی تلاش کرد تا بهترین تنظیمات رو برای ماشین پیدا کنه و به سرعت آنتونلی برسه، اما دست آخر توی تعیین خط تنظیمات رو جوری عوض کرد که ماشین بدتر شد که بهتر نشد. اون مجبور شد این ضعف رو با خودش به مسابقه ببره، جایی که حتی بدون حضور ماشین ایمنی هم احتمالا از آنتونلی شکست میخورد.
راستش رو بخواین، همون ماشین ایمنی باعث شد یه سناریوی “جورج، اینجا توتو هستم” (دستور تیمی معروف) پیش نیاد، که اگه اتفاق میافتاد، از هر نظر برای راسل فاجعه میشد.
در مورد رابطهی آنتونلی و راسل:
اوایل پارسال، این حس وجود داشت که شاید این آخرین شانس واقعی لندو نوریس برای قهرمانی باشه، قبل از اینکه اسکار پیاستری حسابی پخته بشه و تبدیل به یه رانندهی تمامعیار بشه. بعد ورق برگشت، پیاستری از همتیمیاش جلو زد و با یه اختلاف به نظر دستنیافتنی پیشتازی کرد… تا اینکه یکسوم آخر فصل همه چیز تغییر کرد.
امسال هم حس مشابهی دربارهی راسل و آنتونلی داریم. در حال حاضر به نظر میرسه کار برای راسل دیگه داره سخت میشه، اما همونطور که “موری واکر” فقید همیشه میگفت، فرمول یک همش “اگه” و “مگر” هست. پس هنوز زوده که بخوایم حکم قطعی صادر کنیم.
مایک مولدر (از بخش هلند):
با اینکه همه دارن دربارهی آنتونلی و شانسهای قهرمانیش صحبت میکنن، ولی شک نکنید که راسل هنوز کاملا توی کورس قهرمانیه.
دو سال پیش، توی گرندپری بلژیک، داشتم با چند تا از همکارها توی یه رستوران خوب توی منطقه آردن شام میخوردم که آنتونلی با پدرش اومد داخل و آروم یه گوشه نشست. اون پسر یه چهرهی خیلی متواضع داشت و خجالتی از زیر کلاه مرسدسش دور و بر رو نگاه میکرد. ما صدای حرفاشون رو نمیشنیدیم، ولی مهم هم نبود. سوالاتی که اون موقع توی ذهنم بود خیلی هیجانانگیزتر بود: این بچه ۱۷ ساله واقعا چقدر خوبه؟ آیندهی کوتاهمدتش چیه؟ و از همه مهمتر، چطور میخواد با این فشار سنگینی که روش هست کنار بیاد؟
کمی بیایم جلوتر به ۳۰ آگوست ۲۰۲۴، جایی که آنتونلی توی مونزا برای اولین بار توی ماشین فرمول یک نشست؛ اون هم با یه شروع دراماتیک. چند لحظه بعد از شروع تمرین اول، ماشین W15 رو کوبید به دیوارههای لاستیکی پیچ پارابولیکا. خیلی جوون بود؟ خیلی عجول بود؟ یا فقط سنگینی انتظارات هوادارهای توی کشور خودش بود؟ شاید هم ترکیبی از هر سه مورد. از اون روز به بعد، آنتونلی یه مسیر پر از فراز و نشیب رو طی کرده…!
یه مسیر یادگیری پرارزش رو پشت سر گذاشت و خودش رو به عنوان یه مدعی جدی قهرمانی ثابت کرد، حتی برای اونایی که خیلی بدبین بودن. اما نکتهی اینجور مسیرها اینه که هیچوقت کاملا مستقیم و صاف نیستن (همیشه بالا و پایین دارن).
با وجود اینکه آنتونلی توی دو تا مسابقهی اخیر از راسل جلو زده، هنوز خیلی زوده بگیم شانس راسل برای گرفتن اولین قهرمانی جهانش تموم شده. درسته، راسل ضربههایی خورده، ولی ما تازه سه مسابقه رو گذروندیم و آنتونلی هم قرار نیست همیشه روی دور شانس باشه. بالاخره توی این مسیر، دردسرهای رشد، اشتباهات ریز و درشت، و آخر هفتههای سخت ، چه داخل پیست و چه بیرون اون ، براش پیش میاد. هیچکدوم از اینها از ارزشهای آنتونلی به عنوان مدعی قهرمانی کم نمیکنه، اما خب، با راسل توی یه سطح قرار میگیرن، مخصوصا که هر دو دارن با ماشین W15 مرسدس که معیار این فصله رانندگی میکنن. اینکه در نهایت استعداد خام آنتونلی پیروز میشه یا تجربهی راسل، خیلی زوده بخوایم قضاوت کنیم، ولی فعلا هر دو توی موقعیت حساسی هستن. آنتونلی تنها تهدید موجود نیست.
اولگ کارپوف (از بخش اصلی موتوراسپورت):
میگن “امید آخرین چیزیه که میمیره”، مگه نه؟
شکی نیست که مرسدس الان یه برتری قابلتوجه داره. اما چقدرش به خاطر اینه که مهندسهای براکلی این شانس رو داشتن که ماشین W17 رو کاملا هماهنگ با بخش پیشرانهی بریکسورث توسعه بدن؟ هیچ مدرکی نداریم که بگیم مرسدس با مشتریهاش ناعادلانه رفتار کرده، ولی مشخصه که مکلارن به خاطر اینکه تیم مشتری حساب میشه، نمیتونه از اون سطح از هماهنگی بهرهمند باشه. با این حال، مکلارن هم داره خیلی سریع خودش رو میرسونه، و ژاپن بهترین مثال بود که نشون داد چرا نمیشه قهرمانهای فعلی جهان رو نادیده گرفت.
متاسفانه برای کسی مثل پیاستری، شروع فصل اصلا ایدهآل نبوده و امتیازهای زیادی رو نسبت به رانندههای مرسدس و فراری از دست داده. ولی فصل هنوز طولانیه.
امسال “مسابقهی توسعه” احتمالا تعیینکننده خواهد بود و مکلارن بارها نشون داده که توی بهروزرسانی ماشین، جزو بهترینهاست. خیلی زوده که بخوایم این تیم رو کنار بذاریم و اگه مرسدس هم چنین کاری بکنه، غیرمسئولانه است. بالاخره یادمون نره که فراری سال ۲۰۲۲ رو با بهترین ماشین شروع کرد، اما خیلی قبل از پایان فصل مشخص بود که هیچ قهرمانیای راهی مارانلو (مقر فراری) نمیشه، چون ردبول از هر نظر از فراری سرتر بود.
اگه از من بپرسید، امید هنوز زندهست؛ نه فقط برای اینکه مکلارن از عنوان قهرمانی تیمیاش دفاع کنه، بلکه حتی برای اینکه پیاستری بتونه برای قهرمانی رانندهها بجنگه. همین موضوع برای فراری، شارل لکلرک و لوییس همیلتون هم صدق میکنه.
ممنون از شما دوستهای خوب که توی این شرایط اخبار و حواشی فرمول یک منتشر میکنیم دمتون گرم
امیدوارم همیلتون قهرمان بشه و اینکه
کیمی آینده درخشانی داره امیدوارم قهرمانیشو ببینم
ممنون از همراهی شما