بعد از رفتن مکس ورستپن، چه کسی ابر ستاره فرمول یک می شود؟
احتمال اینکه مکس ورستپن در آینده ای نه چندان دور فرمول یک رو برای همیشه کنار بذاره، حسابی جدی شده. حالا سوال اصلی اینجاست : وقتی مکس بره، چه کسی قراره جاش رو به عنوان ابر ستاره این ورزش پر کنه؟ ورستپن هیچوقت مخفی نکرده که از قوانین سال ۲۰۲۶ فرمول یک خوشش نمیاد، قوانینی که تمرکز زیادی روی موتور های الکتریکی و مدیریت انرژی دارن و این موضوع کلا ماهیت مسابقات رو عوض میکنه.
مکس حالا دنبال لذت های دیگه ای هم هست؛ مثلا مسابقه دادن با ماشینهای GT3 در سری مسابقات ۲۴ ساعته NLS آلمان (نوربرگرینگ). همین چیز ها باعث شده او علنا به فکر آینده اش در فرمول یک باشه. خودش هم در گرندپری ژاپن گفته بود که باید تصمیم های مهمی برای «زندگیش بگیره.
اگه قهرمان تیم ردبول واقعا از این مسابقات بره، جای خالی اش به عنوان یک ابر ستاره حسابی حس میشه. کی میتونه این جای خالی رو پر کنه؟ جواب این سوال بستگی داره که از چه زاویهای به مکس نگاه کنیم.
یک استعداد تکرار نشدنی
اینکه مکس ورستپن توی همون اولین (و در نهایت آخرین) فصل حضورش در فرمول های پایه، مورد توجه دو تا از بزرگ ترین تیمهای فرمول یک قرار گرفت، خودش کلی حرف داشت.
سال ۲۰۱۴، هیاهو دور و بر این پسر ۱۶ ساله به اوج رسیده بود، اون تونست ۶ مسابقه متوالی فرمول ۳ اروپا رو در پیستهای اسپا و نوریسرینگ ببره. مرسدس فقط میتونست بهش صندلی فرمول ۲ (اون موقع GP2) پیشنهاد بده، اما ردبول با پیشنهاد وسوسه انگیز رانندگی در تیم تورو روسو تیم دوم ردبول، اون رو قاپید. از اون زمان تا حالا، عملکرد مکس ثابت کرده که اون قمار ردبول کاملا ارزشش رو داشت، سرعت خالص و تکنیک رانندگی مکس چیزیه که کمتر کسی میتونه باهاش رقابت کنه.
اگه از لوییس همیلتون و فرناندو آلونسو که نزدیک به بازنشستگی هستن بگذریم، شاید بشه گفت چارلز لکلرک (راننده فراری) از نظر سرعت خالص، نزدیک ترین گزینه باشه. لکلرک توی تعیینخط همیشه فوق العاده بوده، ۲۷ تا پول پوزیشن داره و با اینکه هیچ وقت ماشین قهرمان و بیرقیبی نداشته، اما اسمش کنار افسانه هایی مثل خوان مانوئل فانجیو، میکا هاکینن و نیکی لائودا قرار گرفته.
با این حال، از نظر سبقت های خیره کننده و کنترل فوقالعاده روی ماشین، واقعا کسی نیست که بشه جاش گذاشت. البته باید ببینیم کیمی آنتونلی چطور پیشرفت میکنه، جوونی که خیلی سریع تر از حتی مکس ورستپن، پله های ترقی رو طی کرده و به تیم های بزرگ نزدیک شده.
راننده ای که جنجال، بخشی از وجودشه!
چیزی که مکس رو به یک ابر ستاره تبدیل کرده، سبک رانندگی جنجالی و خاصشه. از این نظر، مکس خیلی شبیه آیرتون سنا و مایکل شوماخر هست، راننده هایی که تاریخ رو با سبکِ بحث برانگیز و جنگندهشون نوشتن.
در ۱۱ سال گذشته، مکس در نبرد های چرخ به چرخ هیچ رحمی نداشته. خلاصه مرام رانندگیاش اینه: “یا راه بده یا تصادف میکنیم!” این موضوع توی نبرد قهرمانی سال ۲۰۲۱ با همیلتون به اوج رسید، هرچند که تازگی ها مکس کمی آروم تر شده و کمتر سراغ این شیطنت ها میره.
توی لیست راننده های فعلی، واقعا کسی نیست که بشه در این مورد با مکس مقایسه اش کرد. حتی استبان اوکون هم که خیلی ها فکر میکنن راننده خشن و درگیریه، اصلا در حد و اندازههای مکس نیست.
قهرمان یک ملت
قبل از مکس ورستپن، فقط یک راننده هلندی بود که تونسته بود بیشتر از ۴ امتیاز بگیره و در بیش از ۵۰ گرندپری شرکت کنه : اونم پدرش، یوس ورستپن بود.
خلاصه اینکه، مکس خودش باعث شد فرمول یک در هلند به یک عشق واقعی تبدیل بشه. اون هزاران هواداری که با لباسهای نارنجی (ارتش نارنجی) توی همه پیست های دنیا حاضر میشن، نشون دهنده میزان دیوانگی و علاقه ی مردم هلند به این رانندهست.
قبلا کمتر راننده ای تونسته بود این کار رو بکنه، ولی فرناندو آلونسو رو یادتون هست؟ اون تونست اسپانیا رو که توی قرن بیستم کلا عشق موتورسواری و مسابقات دوچرخهسواری بود، به شدت درگیر فرمول یک کنه.
حالا اگه کسی قرار باشه در آینده همین کار رو تکرار کنه، شاید اون آدم کیمی آنتونلی باشه. البته ایتالیایی ها همیشه عاشق سینه چاک فراری هستن، اما خب واقعیت اینه که این تیم محبوب از سال ۲۰۰۸ تا حالا هیچ قهرمانی جهانی به دست نیاورده.
جالبه بدونید آنتونلی اولین راننده ایتالیایی بعد از جانکارلو فیزیکلا (در سال ۲۰۰۶) هست که تونسته برنده یک گرندپری بشه. ایتالیا از زمان آلبرتو آسکاری در سال ۱۹۵۳ دیگه قهرمان جهان نداشته، دورانی که عملا دیگه کسی یادش نیست! حالا اگه این پسر ۱۸ ساله بتونه در نبرد قهرمانی با همتیمی اش جورج راسل رقابت کنه، کل ایتالیا قطعا پشتش در میاد.
قهرمانی که حرفش رو راحت میزنه!
هرچی ورزشکار ها سنشون بالاتر میره، معمولا رک تر و صریح تر میشن. دیگه از رسانه ها نمیترسن، قلق کار دستشون میاد و میفهمن چطور باید توی مصاحبه ها از حاشیه دوری کنن.
اما مکس ورستپن داستانش فرق داره، اون کلا با این حرف ها غریبهست! اصلا براش مهم نیست که حرفش چه عواقبی داره. اگه چیزی توی دلش باشه، همون رو به زبون میاره. اگه از سوالی که سه ماه پیش ازش پرسیدن خوشش نیومده باشه، خیلی راحت جلوی خبرنگار مذکور رو میگیره و میندازتش بیرون!
تا حدودی، مکس هم مثل بقیه قهرمان های چندباره مثل همیلتون و آلونسو هست، اما فرقش اینه که اون دو تا پیشکسوت، خیلی بیشتر حواسشون هست که کجا حرف بزنن و کجا سکوت کنن که بحث بیخود راه نیفته.
بقیه راننده هایی که الان بالای جدول هستن، مثل لندو نوریس، اسکار پیاستری یا لکلرک، خیلی آروم تر و مودب تر حرف میزنن. شاید بشه گفت جورج راسل (به جز مکس) تنها کسیه که از این نسل رک تر شده، اون از وقتی راننده شماره یک مرسدس شده، اعتماد به نفسش بیشتر شده و حتی توی اتحادیه رانندگان فرمول یک (GPDA) هم نقش مهمی گرفته.
نظر جورج راسل درباره رفتن احتمالی مکس!
جالبه بدونید نظر خود راسل درباره رفتن مکس چیه؟ هفته پیش ازش پرسیدن که آیا فرمول یک بدون قهرمان چهار دوره جهان دوام میاره؟
راسل اول گفت: “خب، فرمول یک بزرگتر از هر رانندهایه…” ولی چند لحظه مکث کرد و حرفش رو اصلاح کرد: البته نمیخوایم مکس رو از دست بدیم، چون فکر میکنم همه ما از مسابقه دادن با اون لذت میبریم.
راسل ادامه داد و درباره دلخوری های این روزهای مکس گفت: این چیزها بخشی از فرمول یک هست. خود من هم سال ۲۰۲۲ که ماشین اون موقع مدام بالا و پایین میپرید و کمر همه رو داغون میکرد، اصلا از رانندگی لذت نمیبردم. ماشین بزرگ بود، سنگین بود و پیچ های پرسرعت اصلا حس خوبی نداشت. ولی مکس اون موقع شکایت نمیکرد، چون داشت میبرد!
الان شکایت هایی که مکس داره، با شکایت های مرسدس، فراری و مکلارن فرق داره، چون ما داریم برای جایگاههای اول میجنگیم. این ناامیدی کاملا طبیعیه و آدم درکش میکنه. اما مکس به چیزی رسیده که آرزوی خیلی از راننده هاست: قهرمانی. اون چهار تا قهرمانی داره و آخرش هم آدم به جایی میرسه که میبینه دیگه چیز زیادی برای اثبات کردن توی فرمول یک نمونده.
اون همه کارها رو کرده، شاید بتونه فقط دنبال رکوردها باشه. ولی با شناختی که ازش دارم و با توجه به بقیه قهرمان ها، میدونم که بالاخره یه روز میخوای کاری رو بکنی که واقعا خوشحالت میکنه. واسه همین کاملا درک میکنم که چرا رانندگی در پیست نوردشلیف نوردشلایف مکس رو خوشحال میکنه.
