برندهها و بازندههای تعیین خط اسپرینت میامی ۲۰۲۶
بعد از تقریبا پنج هفته وقفه، فرمول یک با اولین جلسه رقابتیاش برگشت و کلی اتفاقات غافلگیرکننده و جالب داشت، از جمله اینکه مک لارن بالاخره در سال ۲۰۲۶ رنگ پول پوزیشن را به خودش دید.
در اینجا نگاهی داریم به ستارهها و کسانی که بدشانسی آوردند :
بازنده: مرسدس (ردههای ۲ و ۶)
مرسدس برای اولین بار در این فصل، در یک جلسه رقابتی شکست خورد و این یعنی یک باخت حسابی برایشان، حتی با اینکه کیمی آنتونلی (پیشتازِ جدول قهرمانی) توانست خودش را به ردیف اول برساند.
ظاهرا ترکیب دو تغییر قوانین که برای کم کردن وابستگی به مدیریت باتری و استراتژی های پیچیده الکتریکی بود، در کنار آپدیت های بزرگی که بقیه تیمها آوردند (و مرسدس هنوز دست نگه داشته)، باعث شده تیم تا اینجا کار مسلط فرمول یک، ناگهان تحت فشار قرار بگیرد.
جورج راسل اصلا حال و روز خوشی نداشت، پایین جدول بود و از نبود چسبندگی و بالانس ماشین گله میکرد. او حتی تعجب کرده بود که رقبا چقدر سریع پیشرفت کردهاند.
اگر دور پولپوزیشن لندو نوریس (که گاهی هم تمیز نبود) را با دور نسبتا بینقص آنتونلی مقایسه کنیم، میبینیم که بیشتر زمان مرسدس در پیچ یک (بهخاطر کمفرمانی جزئی) و بعدش در مسیرهای پرسرعت بعدی از دست رفته.
احتمالا مک لارن با آن آپدیت، فاصلهاش را از نظر چسبندگی خالص و داونفورس کمتر کرده، اما داده های سرعتی نشان میدهد که (مثل سوزوکا) استراتژی استفاده از انرژی الکتریکی در شروع کار متفاوت بوده و این بار دیگر، برگ برنده جمعه را به دست مکلارن داده است.
حالا سوال اصلی اینجاست: آیا این روند ادامه دارد یا مرسدس (مثل سوزوکا) میتواند دوباره خودش را جمعوجور کند و برگردد؟
برنده: مکس ورستپن (رده ۵)
هنوز مکس به آن جایگاهی که دوست دارد یا انتظارش را میکشد نرسیده، اما این بهترین عملکرد او از نظر سرعت در این فصل است.
به نظر میرسد ردبول هم مثل مرسدس، در بحث مدیریت انرژی به یک تعادل مشابه رسیده، بنابراین اگر در مسیرهای منتهی به پیچ ۱۱ و ۱۷ سریعتر بوده، در عوض در مسیر منتهی به پیچ ۱ و بین پیچ ۳ و ۴، سرعت برتر مک لارن آنها را عقب انداخته است.
تقریبا ۶ دهم ثانیهای که او عقب است، به خاطر سرعت کمتری است که مکس در پیچها میتواند حفظ کند. او بخش بزرگی از زمانش را در پیچهای ۴ تا ۸ و یک تکه دیگر را هم در بخش فنی پیچهای ۱۱ تا ۱۶ از دست میدهد.
همان طور که خود مکس بعد از مسابقه گفت، ماشین ردبول یکپارچهتر شده و بیشتر میشود به آن اعتماد کرد، اما هنوز هم آن چابکی دقیق (همراه با حفظ چسبندگی عقب) که مکس را به اوج عملکردش میرساند، کم دارد.
با این حال، در این فصل افتضاح که حتی داشت او را به فکر خداحافظی زودتر از موعد میانداخت، این حداقل یک قدم در مسیر درست است.
بازنده: اسحاق حجار (رده ۹)
حجار دوباره به جمع ۱۰ نفر برتر رسید، اما تعریف و تمجیدها همینجا تمام میشود. این بدترین تعیینخط فصل حجار بود. حتی اگر فقط برای اسپرینت باشد، او بعد از تعیین خط به وضوح کلافه و گیج بود.
او گفت: اینکه یک ثانیه از [ورستپن] عقب باشم را نمیفهمم. امسال هر وقت که مهم بوده، هیچ وقت بیشتر از یک دهم ثانیه اختلاف نداشتم. برای همین، اصلا نمیدانم چه خبر است.
وقتی هم از او پرسیدند که قرار است با تیم روی پیدا کردن دلیل این زمان ازدسترفته کار کنی؟ با عصبانیت جواب داد: بله، چون میدانم که رانندگیاش را بلدم.
قطعا خیلی زود است که بگوییم حجار مثل رانندههای قبلی، در هماهنگ شدن با آپدیتهای ردبول شکست خورده، اما این یک شباهت نگرانکننده است.
حس گیجی او، در کنار اینکه بین دو تا آلپین گیر افتاده، نتیجه را برایش خیلی ناامیدکننده کرده است.
برنده: کیمی آنتونلی (رده ۲)
هر جلسهای که میگذرد، حس میشود که آنتونلی روی دور افتاده و اعتماد به نفسش بیشتر میشود. شاید او در میامی پول پوزیشن نگرفت، اما کاملا هم تیمیاش یعنی راسل را شکست داد که همین به تنهایی دستاورد بزرگی است.
آن دور آخر فوقالعادهاش که مک لارن را حسابی نگران کرده بودف مخصوصا با ثبت سریعترین زمان در سکتور آخر، شاید برای پول پوزیشن کافی نبود، اما اینکه توانست هم تیمیاش را که داشت با ماشین کلنجار میرفت شکست بدهد، خودش یک برد بزرگ محسوب میشود که آن ناامیدی را میپوشاند.
مک لارن پیشرفت بزرگی داشته، فراری و حتی ردبول (هرچند کمتر) هم انگار بهتر شدهاند. ما میدانیم که مرسدس دو تا مشکل دارد: یک) استارتش خوب نیست و دو) در ترافیک مسابقه هم خوب کار نمیکند. پس چالش بزرگتر آنتونلی این است که بفهمد چطور مرسدس را دوباره به صدر گرید برگرداند.
اما اینکه او (و نه راسل) رانندهای است که در بهترین موقعیت برای این کار قرار دارد، خودش گویای پیشرفت مداوم آنتونلی است.
بازنده: فراری (ردههای ۴ و ۷)
چارلز لکلرک که در تمرین آزاد سریعترین بود، در SQ1 دوم شد (فقط ۰/۰۱۰ ثانیه با صدر فاصله داشت) و در SQ2 هم دوباره با اختلاف نزدیک به دو دهم ثانیه اول شد، همه فکر میکردند او همان کسی است که بالاخره مرسدس را در میامی زمین میزند.
اما وقتی در SQ3 طبق قوانین مجبور شدند با لاستیک های سافت (نرم)دور بزنند، ناگهان آن برتری سرعتیشان دود شد و رفت هوا!
آن برتری ۰/۱۷۳ ثانیهای لکلرک نسبت به اسکار پیاستری با لاستیکهای مدیوم در SQ2، تبدیل شد به عقبماندگی ۰/۳۷۰ ثانیهای نسبت به نوریس در SQ3. لوییس همیلتون هم که هفت دهم ثانیه کندتر بود و تازه پشت سر ردبول ورستپن هم قرار گرفت.
با توجه به روند این فصل، وقتی مرسدس شکست میخورد، انتظار میرفت فراری تیمی باشد که جای خالیاش را پر میکند، اما در عوض، این مک لارن است که اوج گرفته و فراری دوباره هاج و واج مانده که چرا ماشینش نمیتواند لاستیک های پیرلی را آنطور که باید به دمای کاری برساند.
بازنده: استون مارتین (ردههای ۲۱ و ۲۲)
استون مارتین همچنان در انتهای جدول دستوپا میزند. روز افتضاحی بود، بهترین زمان ثبت شدهشان در تعیینخط اسپرینت حتی از کندترین زمان تعیینخط فرمول ۲ هم بدتر بود، آن هم در حالی که فرمول ۲ تا حالا اصلا در میامی مسابقه نداده است!
این باعث شد ماری بویا، رانندهی جوان آکادمی استون مارتین، عملا سریعترین راننده روز تیم باشد. چند سال دیگر این خودش یک سوال مسابقهای عجیبوغریب خواهد شد!
فرناندو آلونسو هم بهخاطر خروج از محدودهی پیست در SQ1، جریمه شد و بیش از ۱۰ ثانیه از نفرِ قبلِ خودش یعنی والتری بوتاس (با کادیلاک) کندتر بود. حتی اگر بهترین دور ثبتشده آلونسو (۱:۳۲.۴۹۰) هم محاسبه میشد، باز هم بهتر از رده بیستویکم نمیشد.
لنس استرول که اصلا زمانی ثبت نکرد، بعد از یک ترمزگیری شدید، ماشینش در پیچ ۱۶ قفل کرد، متوقف شد و بعد هم با مشکل ترمز به پیتلین برگشت.
در سالی که پر از لحظات ناامیدکننده برای این تیم بوده، به نظر میرسد استون مارتین در میامی رسما به ته چاه رسیده است. یک روز کثیف و نامنظم برای همه اعضای تیم.
برنده: مک لارن (ردههای ۱ و ۳)
مک لارن تا اینجا فصل سریع بوده، اما نه در این حد که آدم را انگشت به دهان بگذارد. نشانهها در تمرین آزاد طولانی روز جمعه وجود داشت، آنها همانقدر که فراری در میامی سریع بود، سریع بودند، فقط در آن موقعیت فرصت نکردند نشان بدهند که چند مرده حلاجند.
این یعنی پول پوزیشن نوریس و مک لارن آنقدر هم که به نظر میرسد، یک شوک غیرمنتظره و ناگهانی نبوده.
با این حال، با توجه به اینکه خود مک لارن اعتراف کرده بود که از نظر آیرودینامیک عقب است، این یک قدم بزرگ است. از طرفی، این اولین شکستی است که تامینکننده موتورشان، یعنی مرسدس، در تعیینخط امسال متحمل میشود.
با در نظر گرفتن فاصلهای که در استرالیا و چین داشتند، این نتیجه (و اینکه هر دو رانندهشان، هم نوریس و هم پیاستری، توانستند چنین عملکردی داشته باشند) اعتبار بیشتری به این حرف میدهد که مک لارن در حال حاضر برترین تیم فرمول یک در زمینه توسعه ی خودرو است.
برنده: فرانکو کولاپینتو (رده ۸)
کولاپینتو که تازه از نمایش هیجان انگیزش مقابل ۶۰۰ هزار هوادار در بوئنوسآیرس (با ماشینِ آلپاین) برگشته، با اعتماد به نفس کامل به میامی آمد و بالاخره توانست در تعیینخط، پیر گسلی را شکست دهد.
گسلی از ماشینش گلایه داشت و گفت فرمت فشرده آخر هفته اسپرینت به تیم اجازه نداده که مشکلات سمت ماشین او (مخصوصا هرزگردی لاستیک ها) را ریشهیابی و حل کنند.
برای کولاپینتو، این نتیجه میتواند حکم یک نقطه عطف را داشته باشد. خودش میگوید تیم بالاخره دارد میفهمد که مشکل سرعتش نسبت به گسلی تا الان از کجا آب میخورد.
اینکه اینجا توانست گسلی را با اختلاف یک دهم ثانیه شکست بدهد، آن هم با توجه به فرم خیلی خوبی که گسلی در این مدت داشته، قطعا اعتماد به نفس کولاپینتو را حسابی بالا میبرد.
بازنده: ویلیامز (ردههای ۱۴ و ۱۹)
وقتی به جدول زمانی تعیین خط نگاه میکردید، وضعیت ویلیامز خیلی هم بد به نظر نمیرسید، اما اگر کمی دقیق تر شویم، میبینیم که اصلا روز ایده آلی برایشان نبود.
هر دو ماشین که کلی هم آپدیت جدید داشتند، توانستند خودشان را به SQ2 برسانند. اما کارلوس ساینز حسابی از عملکرد تیم ویلیامز شاکی بود و گفت آنها سه قدم عقبتر از چیزی هستند که باید باشند، او همچنین از مشکلات مدیریت انرژی ماشین گلایه کرد که باعث شد هیچ شانسی برای رسیدن به SQ3 نداشته باشند.
الکس آلبون گفت که از پیشرفت ماشین راضی است و حس میکرده حضورشان در SQ2 کاملا واقعی و حقشان بوده. اما بعد معلوم شد که او در سریعترین دور SQ1 از محدوده پیست خارج شده و اصلا نباید به SQ2 میرسید.
این خبر در لحظه خودش برای لیام لاوسون که در ماشین ریسینگ بولز منتظر بود شاید خبر خوبی بود (به این امید که او جایگزین شود)، اما برای آلبون بدتر از این نمیشد، چون حالا او برای مسابقه اسپرینت روز شنبه به رده نوزدهم سقوط میکند.
بازنده: ریسینگ بولز (ردههای ۱۶ و ۱۷)
ماشین ریسینگ بولز روز جمعه زیر ترمزگیریها اصلا ماشین خوش دستی به نظر نمیرسید و همین موضوع در عملکرد ضعیف آنها در تعیینخط اسپرینت هم خودش را نشان داد.
لاوسون که در SQ1 حذف شد (هرچند تیم برای لحظاتی فکر میکرد شاید با جریمه آلبون به خاطر خروج از پیست، فرصتی دوباره به او داده شود که البته همینطور هم شد)، و آروید لیندبلاد هم که با اینکه به SQ2 رسید، ولی در آن مرحله با فاصله زیاد کندترین راننده بود.
قفل کردن مکرر لاستیک ها در طول تمرین و تعیینخط اسپرینت، دقیقا انگشت اتهام را به سمت اصلیترین محدودیت این ماشین در اینجا نشانه میرود.
برنده: سرجیو پرز (رده ۱۹)
همان طور که خود پرز بعد از تعیینخط اسپرینت گفت: بعضی جاها طوری بودیم که انگار قرار است به SQ2 برسیم. چه کسی فکرش را میکرد که در فقط چهارمین مسابقه کادیلاک در فرمول یک، کسی چنین حرفی بزند؟
البته این موفقیت یک تبصره هم دارد، اینکه احتمالا اشتباهات عملیاتی تیم در این فرصت از دست رفته نقش داشته. پرز در مورد مشکلاتی که با آنها دست و پنج نرم کرده گفت: کلا خیلی دیر از پیت خارج شدیم و بعدش هم وقت کافی برای سوختگیری مجدد و دور زدن دوباره نداشتیم.
با این حال، اختلاف نزدیک به ششدهم ثانیهای با والتری بوتاس (که با عملکرد او در تمرین هم همخوانی داشت) اصلا شوخی نیست، مخصوصا بعد از اینکه کلی زمان هم به خاطر مشکلات موتور در تمرین از دست داده بود.
این پرز است که این عملکرد را نشان داده، اما همین جهش سرعتی، یک شروع امیدوار کننده برای کاری است که کادیلاک با اولین بستهآپدیت تاریخش در فرمول یک انجام داده است.
