کی دیشب از همه بهتر در میامی خوابید؟ قطعا کیمی آنتونلی!
سه تا برد پشت سرهم برای این راننده جوان ایتالیایی در شروع فصل، چیزی که کمتر کسی انتظارش را داشت.
خب، در چین او فقط جورج راسل را به عنوان رقیب داشت که او هم در تعیین خط به مشکل خورده بود. البته نمیشود گفت آن برد مفت بود، اما وقتی ماشین های مرسدس اینقدر از بقیه جلوترند و هم تیمی تان هم با بدشانسی روبرو میشود، راننده ای که در یک تیم تاپ حضور دارد باید بتواند از این فرصت طلایی نهایت استفاده را ببرد، درست است؟
اما ماجرای ژاپن کاملا متفاوت بود، آنجا پای یک ماشین ایمنی وسط بود که درست به موقع سر و کلهاش پیدا شد. اگر آن ماشین ایمنی نبود، کیمی آنتونلی که شروع بدی داشت و مسابقه اش در حال تبدیل شدن به یک کابوس بود، قطعا نمی توانست بعد از سوزوکا صدرنشین جدول قهرمانی باشد. بله، آنتونلی از آن فرصت هم بهترین استفاده را کرد و در بخش نهایی مسابقه واقعا بی نقص بود، ولی خب باز هم بهانه گیرها و شکاکها حرف های خودشان را داشتند.
کمی چاشنی شانس، بهترین ماشین توی گرید و کمی هم بدشانسی برای راسل، همین ها کافی بود تا خیلی ها پیروزیهای آنتونلی در آسیا در ماه اسفند – فروردین را اتفاقی جلوه بدهند.
اما در میامی، دیگر بهانه ای برای انتقاد از عملکرد او باقی نمانده بود. تیم های مک لارن، فراری و ردبول با آپدیت های سنگین به آمریکا آمده بودند و دیگر این جورج راسل نبود که چالش اصلی آنتونلی به حساب میآمد. نکته جالب تر این بود که راننده جوان ایتالیایی، نه تنها در کل آخر هفته بهتر از هم تیمیاش ظاهر شد، بلکه اختلافش با او هم خیلی زیاد بود.
یادتان هست قبل از شروع فصل، همه جورج راسل را بخت اول قهرمانی میدانستند؟ خب، اگر کسی هنوز هم چنین فکری میکرد، بعد از مسابقه میامی احتمالا باید در عقیدهاش تجدید نظر کرده باشد.
در میامی، این بخت اول پیشفصل بود که باید دنبال بهانهای برای توجیه عملکردش میگشت. بله، اینکه رقبا توانستند با یک پکیج آپدیت، تمام برتری مرسدس را از بین ببرند، کمی عجیب بود. آنتونلی نشان داد که ماشین W17 هنوز هم آنقدر سریع هست که بشود با آن برای پیروزی جنگید، اما آن حاشیه امن قبلی دیگر از بین رفته، حداقل تا وقتی که مرسدس نسخه ارتقا یافته ماشینش را به کانادا ببرد. و با توجه به عملکرد عالی مرسدس در مونترال در سالهای اخیر، بعید نیست دوباره آنجا شاهد حکمرانی شان باشیم.
اما میامی ثابت کرد که فصل ۲۰۲۶ قرار نیست برای مرسدس راه رفتن در پارک (خیلی ساده) باشد. توتو ولف هنوز نیاز دارد رانندههایش تفاوت ایجاد کنند، کاری که در میامی، راسل نتوانست انجامش دهد.
درست است، منطق راسل را هم میشود فهمید: او سال گذشته هم در میامی مشکل داشت. بعد از تمرینات شنبه، او بالاخره درباره نقاط ضعفش حرف زد که قبلا خیلی دربارهشان صحبت نشده بود :
راسل گفت: این پیستی است که همیشه با آن مشکل داشتم. کیمی سال پیش جلوتر از من قرار گرفت و من پنجم شدم، امسال او پول پوزیشن گرفت و من دوباره پنجم شدم. چسبندگی در اینجا خیلی پایین است، ماشین مدام لیز میخورد و آسفالت هم داغ است. شبیه برزیل است، آنجا هم کیمی از من سریعتر بود. در حالی که من شرایط با چسبندگی بالا را خیلی بیشتر دوست دارم، جایی که تایر و ماشین بهتر با زمین در ارتباط هستند. پس بله، فقط میخواهم این آخر هفته زودتر تمام شود.
و با اینکه این تئوری قابل درک است و آنتونلی واقعا سال قبل در سائوپائولو قوی تر به نظر میرسید، اما اینکه او بتواند بعد از فقط یک سال حضور در فرمول یک، چنین نقطه ضعفی را از راسل به این وضوح برملا کند، واقعا تحسینبرانگیز است.
روز یکشنبه، آنتونلی مجبور شد مثل همیشه برای پیروزی اش بجنگد. چارلز لکلرک در ابتدای مسابقه کار را برایش سخت کرد و بعد هم لندو نوریس در دور دوم، مدام به او فشار میآورد. آنتونلی باید بینقص میبود، و واقعا هم بود.
هنوز خیلی زود است که این جوان ایتالیایی را قهرمان قطعی فصل بدانیم، و مشخص است که خودش هم سعی میکند تا جای ممکن از این حرفها فاصله بگیرد. اما وقتی اختلاف امتیازش در صدر جدول به ۲۰ امتیاز رسیده، این سادهانگاری کار خیلی سختی است!
توتو ولف، یکشنبه شب در نشست خبریاش، در حالی که همزمان به خبرنگارها و پدر کیمی نگاه میکرد، گفت: بزرگترین خطری که تهدیدش میکند این است که خیلی زود جوگیر شود. به همین خاطر، ما و البته خانوادهاش خوب میدانیم که باید پایش را روی زمین نگه داریم. مگه نه، مارکو؟
مارکو آنتونلی با لبخند جواب داد: دقیقا، دقیقا.
ولف ادامه داد: «ه نظرم عملکردش حیرتانگیز است. اگر یادتان باشد، سال پیش ما به عنوان یک تیم پیشبینی کرده بودیم که فصل پرنوسانی خواهیم داشت، لحظاتی که میدرخشد و لحظاتی که آدم دوست دارد موهای سرش را بکند! اما امسال، همه چیز دارد سر جای درستش قرار میگیرد. فکر نمیکنم هیچ کداممان انتظار چنین شروع طوفانی ای را داشتیم. البته قبول دارم که ماشین خیلی خوب است و موتور هم کاملا سرحال است، اما اینکه کیمی توانسته هفته به هفته از این پتانسیل نهایت استفاده را ببرد، واقعا خاص است.
حالا بزرگترین چالش آنتونلی این است که همچنان خاکی بماند و مغرور نشود. آن سرعتی که سال پیش باعث شد ولف تصمیم بگیرد حضور او در فرمول یک را جلو بیندازد، حالا دیگر غیرقابل انکار است. او نشان داده که چطور با فشار مسابقه کنار بیاید، این فقط مربوط به یکشنبه شب نیست، سال پیش در برزیل هم دیدیم که چطور در دورهای پایانی مقابل مکس ورستپن دفاع کرد.
حالا، کیمی باید این روند را با ثبات ادامه دهد. سه برد پیاپی خیلی تحسینبرانگیز است، اما تا الان همهچیز برایش خوب پیش رفته و بالاخره مسابقاتی از راه میرسند که او باید با دردسرها و مشکلات دستوپنج نرم کند.
ولف یکشنبه گفت: اگر به مسیرش در کارتینگ و فرمولهای پایه نگاه کنید، میبینید که همیشه فوقالعاده بوده. عملکرد و پیشرفتش دقیقا همانطوری بوده که سال پیش پیشبینی کرده بودیم. آن اوجهای درخشان را داشتیم، لحظاتی که میدرخشید و البته لحظاتی هم که اجازه داشت اشتباه کند. ما باید او را راهنمایی میکردیم و در عین حال، فشار را هم رویش نگه میداشتیم.
او هم خیلی خوب همه اینها را هضم میکند. تحلیل میکند، ولی زیادی به قضیه فکر نمیکند و توی تله افکار منفی نمیافتد. همهچیز را دستهبندی میکند: “خب، اشتباه کردم، تمام شد، میگذارمش کنار”. و بعد، بوم! امسال فصل را شروع کردیم، او حالا گرندپری ها را دیده، با تیم کار کرده و فشاری که رسانهها به او وارد میکنند را میشناسد.
با این حال، باید خونسردیمان را حفظ کنیم. موفقیت در این سطح، برای پسری به این جوانی…
ولف دوباره رو به مارکو آنتونلی کرد: راستش تو از همه خونسردتری! مارکو واقعا در خاکی نگه داشتن پسرش عالی عمل میکند، حتی وقتی دارد قهرمان میشود. فکر میکنم همه ما که دور و برش هستیم باید مدام به او یادآوری کنیم: این یک ماراتن طولانی است. او یک هم تیمی قاتل و بینهایت سریع دارد. بقیه تیمها هم دارند در عملکردشان پیشرفت میکنند. ما میخواهیم او را برای بلندمدت حفظ کنیم. امیدواریم او در ۱۰ یا ۱۵ سال آینده قهرمانی های زیادی به دست بیاورد. نمی خواهیم الان با این توقعات سنگین، همه چیز را خراب کنیم. چون به محض اینکه یک مسابقه بد بدهد، که حتما پیش میآید، یا اشتباهی کند، مردم شروع میکنند به گفتن اینکه: “اوه، شاید کیمی آن سوپراستاری که فکر میکردیم نبود”. به همین خاطر است که باید همین مسیر را با آرامش ادامه دهیم.
او ۱۹ ساله است. خودم وقتی ۱۹ ساله بودم، حتی نمیتوانستم تنهایی با هواپیما سفر کنم و ترمینال فرودگاه را پیدا کنم! کاری که او دارد میکند، باورنکردنی است.
اسکار پیاستری سال گذشته نتوانست از پس فشار صدرنشینی در جدول قهرمانی بربیاید، که این نشان می دهد وقتی پای قهرمانی وسط باشد، چقدر سخت است آدم خونسرد بماند.
آیا آنتونلی میتواند بهتر از او عمل کند؟
