برنده و بازندههای تعیین خط اسپرینت گرندپری کانادا ۲۰۲۶
چیدمان چهار ردیف اول گرید مسابقه اسپرینت کانادا، خیلی متقارن و جالب از آب دراومده. اما بعضی از این هشت ماشین صدر جدول، اصلا نباید از نتیجهشون راضی باشن؛ در عین حال، عقبتر از اونا هم کلی بالا و پایین وجود داشت.
این شما و این لیست برندهها و بازندههای ما از تعیین خط اسپرینت مونترال:
برنده: جورج راسل (نفر اول)
جورج راسل با اختلاف تنها ۰.۰۶۸ ثانیه جلوتر از همتیمی ۱۹ سالهاش (که فعلا صدرنشین قهرمانیه)، هنوز باعث نشده همه تهدیدهای اون رو فراموش کنن. اما راسل بالاخره به روند چهار شکست متوالی در تعیین خطهای همتیمیاش پایان داد و نشون داد مونترال میتونه همون پیستی باشه که اون رو دوباره به رقابت برای قهرمانی برمیگردونه. هنوز فقط یکچهارم راه رو رفته، ولی تا اینجا کارش خیلی دقیق و تمیز بوده.
بازندهها: رقبای اصلی مرسدس (ردههای ۳ تا ۶)
بهجز چارلز لکلرک که با مشکلات ترمز دستوپنج نرم میکرد، چهارگانه مک لارن/فراری که ردیفهای دوم و سوم رو پر کردن، اصلا ناامید به نظر نمیرسیدن. لوییس همیلتون حتی شاید از همیشه در فراری خوشحالتر بود، مخصوصا بهخاطر تغییر جهت در ستاپ ماشین که بعد از کنار گذاشتن شبیهساز تیم بهش رسیده بود. ولی زمانهای ثبتشده نشون میده که این چهار نفر اصلا دلیلی برای ذوقزدگی ندارن. بعد از چالشهای سختی که مرسدس در میامی داشت، حالا با اون آپدیتهای جدید، به نظر میاد در مونترال دوباره با قدرت برگشتن و از بقیه جلوترن.
بازنده: ردبول (ردههای ۷ و ۸)
بزرگترین افت عملکرد در گروه پیشتاز، مربوط به تیم ردبول هست که از جنگیدن برای صدر جدول در میامی، حالا به ردههای هفتم و هشتم در مونترال سقوط کرده. مکس ورستپن از مشکل تکانهای شدید ماشین (Ride) شکایت داشت، طوری که پاش از روی پدالها کنده میشد! همتیمیاش اسحاق حجار فقط یکدهم ثانیه کندتر بود، ولی این بیشتر نشوندهنده روز خیلی بد ورستپن بود تا اینکه حجار بخواد واقعا بهش نزدیک شده باشه.
برنده: فرناندو آلونسو (نفر شانزدهم)
تعجب نکنید! حتما با خودتون میگید: “چطور رانندهای که در SQ1 تصادف کرده و حذف شده، میتونه برنده باشه؟” ولی جمعه در مونترال، فرناندو آلونسو و استون مارتین بهترین عملکردِ رقابتیشون در کل فصل رو داشتن. آلونسو واقعا شایستگی این رو داشت که با قدرت راهی SQ2 بشه، اما یک اشتباه رانندگی نادر از این راننده ۴۴ ساله کار دستش داد. پرچم قرمزی که همون صحنه ایجاد شد باعث شد بههرحال صعود کنه؛ این اولین بار در این فصل بود که استون مارتین از بخش اول تعیین خط فرار میکنه. این نشونه واقعا امیدوارکنندهای از پیشرفته، حتی اگه کمک دو رانندهای که اصلا در اسپرینت شرکت نکردن هم دخیل بوده باشه. هنوز به این معنی نیست که استون مارتین از تیم دهم جدول بهتره، ولی تا اینجا در مونترال، آلونسو اونقدر به بقیه نزدیک شده که بتونه امتیاز جمع کنه، حتی اگه مجبور باشه برای این کار تا مرز توان ماشین پیش بره.
برنده: کارلوس ساینز (نفر دهم)
کارلوس ساینز در تعیین خط اسپرینت قبلی در میامی، تیم ویلیامز رو بهخاطر وضعیت افتضاح اجرای استراتژیشون به باد انتقاد گرفته بود، ولی در کانادا قضیه کاملا فرق داشت. ساینز بعد از اینکه ویلیامز کمکش کرد به SQ3 برسه، پشت رادیو با خوشحالی گفت: “اون برنامه رانندگی بهترین حالتی بود که میشد اجرا کرد.” این اتفاق در آخرین دور سریع جلسه افتاد، جایی که ساینز، نیکو هولکنبرگ رو کنار زد و اون جایگاه دهم حیاتی رو گرفت. خب، در خود SQ3، او با فاصله دهم شد و هشتدهم ثانیه با آروید لیندبلاد از تیم ریسینگ بولز (که تنها ماشین دیگه از میانهی جدول در بین ده نفر برتر بود) اختلاف داشت. اما با توجه به اینکه همتیمیاش الکس آلبون حتی نتونست به تعیین خط برسه (به خاطر برخورد با یک موشخرمای کوهی!)، برای ساینز حداقل کابوس اشتباهات میامی تکرار نشد و نتیجهاش یک شروع مناسب برای اسپرینت بود.
بازندهها: الکس آلبون و لیام لاوسون (ردههای ۲۱ و ۲۲)
این دو راننده حتی شانس این رو نداشتند که در تعیین خط شرکت کنند؛ چرا؟ چون در تمرین قبل از مسابقه، درگیر حوادثی شدند که اصلا تقصیر خودشون نبود.
الکس آلبون با یک موشخرمای کوهی برخورد کرد (بله، واقعا!) که باعث شد ماشینش به دیواره پیست بکوبد و خسارت سنگینی به FW46 وارد شود؛ خسارتی که تیم ویلیامز نتوانست قبل از شروع تعیین خط درستش کند.
لیام لاوسون هم درگیر مشکلات هیدرولیک شد، آن هم فقط بعد از ۵ دور تمرین. تیم ریسینگ بولز هم نتوانست ماشین او را به موقع برای تعیین خط آماده کند.
این وضعیت وقتی تلختر میشود که میبینیم همتیمیهای هر دو راننده تا مرحله SQ3 بالا آمدند، اما آلبون و لاوسون فقط تماشاچی بودند.
برنده: سرجیو پرز (رده هفدهم)
سرجیو پرز فقط ۱۳ صدم ثانیه کم آورد تا برای اولین بار با ماشین کادیلاک به مرحله دوم تعیین خط برسد.
با وجود اینکه هفدهم شد، اما همین نتیجه بهترین عملکرد تعیین خط این تیم در فصل جاری محسوب میشود.
در نگاه اول شاید به نظر بیاید که ۸ دهم ثانیه از همتیمیاش والتری بوتاس عقب بوده، اما واقعیت این است که بوتاس قبل از پرچم قرمز SQ1 نتوانست دور خوبی ثبت کند؛ در حالی که پرز در دو سکتور اول، نیم ثانیه سریعتر بود.
خلاصه اینکه پرز در این نبرد درونتیمی کاملا دست بالا را داشت. با اینکه در حال حاضر، کادیلاک در تکدورهای سریع خیلی قوی نیست، اما پرز میتواند در مسابقه اسپرینت شنبه، حسابی برای ماشینهای میانجدولی دردسرساز شود.
بازنده: پیر گسلی (رده نوزدهم)
متاسفانه پیر گسلی هم یکی از قربانیان تصادف آلونسو و پرچم قرمزی بود که در SQ1 بلند شد.
گسلی تا قبل از پرچم قرمز نوزدهم بود و مشکلش هم این بود که در تنها دور سریعش، باتری ماشینش شارژ کامل نداشت. بعد از شروع مجدد هم فقط یک دقیقه و ۴۶ ثانیه زمان باقی مانده بود و گسلی و خیلیهای دیگر اصلا به دور زدن نرسیدند.
حتی اونهایی هم که به دور زدن رسیدند نتوانستند زمانشان را بهتر کنند، پس تلاش مذبوحانه گسلی برای سبقت گرفتن در خروجی پیتلین هم فایدهای نداشت.
رده سیزدهم همتیمیاش فرانکو کولاپینتو هم نشان میدهد که این روز، برای تیم آلپین روزِ درخشانی نبوده است. برای گسلی که همیشه سعی میکند جون ماشین را دربیاره، این حذف شدن زودهنگام قطعا دردناک است.
برنده: آروید لیندبلاد (رده نهم)
در ردههای هفتم تا نهم، سه ماشین متعلق به خانواده ردبول دیده میشوند که اختلاف زمانشان با هم کمتر از ۲۵ صدم ثانیه است.
نفر نهم این لیست، راننده تازهکار یعنی آروید لیندبلاد در تیم ریسینگ بولز است؛ ترکیبی که راستش را بخواهید، در این مرحله از دوران حرفهای لیندبلاد در فرمول یک، اصلا نباید اینقدر به ورستپن نزدیک باشد.
با توجه به اینکه همتیمیاش یعنی لاوسون حتی به تعیین خط نرسید، لیندبلاد به تنهایی پرچم تیم ریسینگ بولز را بالا نگه داشت و با این عملکرد، خودش را به تیم اصلی ردبول (که درست یک ردیف جلوتر از اوست) اثبات کرد.
بازنده: تیم هاس (ردههای ۱۴ و ۱۵)
هاس با آپدیتهای جدیدش کلی وعده و وعید داده بود، اما در عمل چیزی نشان نداد. استبان اکون و اولی برمن فقط به این خاطر از قعر جدول در SQ2 نجات پیدا کردند که آلونسو اصلا در آن مرحله استارت نزد.
قرار بود این آپدیتها همان چیزی باشد که هاس برای بازگشت به روزهای اوج اول فصل (که مدعی صدر میانجدول بود) نیاز دارد، اما اصلا آنطور که باید عمل نکرد.
خود اولی برمن هم اعتراف کرد: “انتظار داشتیم آپدیت جدید خیلی راحتتر روی ماشین جواب بده و بلافاصله قدم رو به جلویی باشه. ولی عملا اینطور نبود. در تمرین هم حسابی اذیت شدیم و چیز زیادی یاد نگرفتیم. برای تعیین خط اسپرینت تغییرات زیادی دادیم و باید ببینیم واقعا جواب داده یا نه. من که برای چسبندگی ماشین و حس تعادلش خیلی مشکل داشتم.”
یادتان باشد که آخر هفتههای اسپرینت، بدترین زمان برای آوردن آپدیت هستند، چون فقط یک جلسه تمرین دارید که بفهمید چه خبر است؛ تصادف اکون در تمرین هم قطعا کمکی به ماجرا نکرد.
تیم امیدوار است که از اینجا به بعد اوضاع بهتر شود، اما در فرمول یک، هیچوقت تضمینی وجود ندارد!
