موتور V8 در صدد بازگشت به فرمول یک!
بحث درباره قوانین جدید موتورهایی که قرار است از سال ۲۰۳۱ روی کار بیایند، از همین حالا آغاز شده است.
فیا از یک موتور ۸ سیلندر تنفس طبیعی با سیستم KERS کوچکتر حمایت میکند، در حالی که برخی خودروسازان خواهان استفاده از یک موتور توربوشارژ هستند که از نظر فناوری به خودرو های جاده ای نزدیکتر باشد.
همچنین ایده بازگشت سوخت گیری در جریان مسابقه که اجرای آن چندان ساده نیست، دوباره روی میز مذاکره قرار گرفته است.
مواضع طرفین کاملا مشخص است. از یک سو، محمد بن سلیم رئیس فیا قرار دارد که معتقد است فرمول یک باید به موتورهایی بازگردد که بیش از هر چیز بر ذات مسابقهای این ورزش تمرکز دارند.
یعنی یک موتور ۸ سیلندر تنفس طبیعی با یک سیستم KERS کوچک.
از سوی دیگر، کارخانه هایی قرار دارند که این موتورها را توسعه میدهند: مرسدس، فراری، آئودی، ردبول پاورتِرینز-فورد، هوندا و کادیلاک که در حال آمادهسازی برنامه اختصاصی موتور خود است.
با این حال، حتی میان خودروسازان نیز اتفاق نظر وجود ندارد.
فراری، کادیلاک و ردبول موضعی منعطفتر دارند و گزینه پیشنهادی فیا را کاملاً رد نمیکنند.
در مقابل، مرسدس و آئودی به استفاده از موتورهای توربوشارژ تمایل بیشتری دارند.
این موضوع برای غولهای خودروسازی منطقی است، زیرا به دنبال فناوریهای کارآمدتر و نزدیکتر به خودروهای جادهای هستند.
اما مشکل اینجاست که استفاده از توربو بهطور اجتنابناپذیر باعث کاهش صدای موتور میشود؛
در حالی که بن سلیم معتقد است صدای موتور یکی از مهمترین عناصر جذابیت فرمول یک است.
در این زمینه نیز هنوز ابهامات زیادی وجود دارد. امروزه حدود ۵۰ درصد مخاطبان فرمول یک زیر ۳۵ سال سن دارند؛ نسلی که هرگز از نزدیک صدای خودروهایی را نشنیدهاند که تا حدود ۱۹ هزار دور در دقیقه RPM آنها بالا میرفت و صدایی بهمراتب بلندتر و هیجانانگیزتر از خودروهای امروزی تولید میکردند.
اگرچه مسئله صدا همچنان محل بحث است، اما درباره سیستم KERS اختلاف کمتری وجود دارد.
قدرت این سیستم احتمالاً بین ۱۰ تا ۲۰ درصد توان موتور خواهد بود. هیچکس نمیخواهد شرایطی مشابه گذشته تکرار شود؛ زمانی که رانندگان برای صرفهجویی در مصرف سوخت و انرژی مجبور به اجرای استراتژی برداشت پا از روی پدال گازذبودند.
آن تجربه تأثیر عمیقی بر تصمیمگیریهای امروز گذاشته است.
حتی اگر استفاده از توربو نیز تصویب شود، نقش آن باید محدود باشد؛ چیزی که حامیان این ایده از آن با عنوان توربوی کوچک یاد میکنند.
یکی از اهداف اصلی فیا کاهش چشمگیر وزن خودروهاست.
برنامه این است که وزن خودروها به حدود ۷۰۰ کیلوگرم یا حتی کمتر برسد. سادهتر شدن مجموعه موتور میتواند به تحقق این هدف کمک کند.
باتریهای کوچکتر و سیستم هیبریدی سادهتر باعث کاهش ابعاد و وزن خودروها خواهند شد.
در همین راستا، ایدهای که سالها تصور میشد برای همیشه کنار گذاشته شده، دوباره مطرح شده است: بازگشت سوختگیری در طول مسابقه.
از نظر تئوری، این طرح مزایای قابلتوجهی دارد. با کوچکتر شدن باک سوخت، خودروها میتوانند جمعوجورتر طراحی شوند و میزان سوخت اولیه نیز به کمتر از نصف مقدار فعلی کاهش یابد.
این موضوع میتواند وزن خودروها را در شروع مسابقه بیش از ۵۰ کیلوگرم کاهش دهد.
اما در عمل، اجرای این ایده بسیار پیچیدهتر است. نه بهخاطر مسائل ایمنی، زیرا فناوریهای امروزی سطح بالایی از ایمنی را فراهم میکنند، بلکه به دلیل فلسفهای که فرمول یک در سالهای اخیر دنبال کرده است؛ فلسفهای که بر کاهش حجم تجهیزات، حملونقل و مصرف منابع در مسابقات تأکید دارد.
برای مثال، در سال ۲۰۲۳ تعداد دست لاستیکهای اختصاصیافته به هر تیم در طول آخر هفته مسابقه، در چارچوب برنامه توسعه پایدار، از ۱۳ دست به ۱۱ دست کاهش یافت.
بنابراین بازگرداندن تجهیزات سوختگیری، که بار لجستیکی بسیار بیشتری دارند، از دیدگاه سیاستهای فعلی فرمول یک نوعی عقبگرد محسوب میشود و توجیه آن آسان نیست.
به همین دلیل، بحث درباره موتورهای فصل ۲۰۳۱ تازه آغاز شده است.
همه بر سر یک موضوع اتفاق نظر دارند: وزن، هزینه و پیچیدگی خودروها باید کاهش یابد. اما اینکه دقیقاً چگونه میتوان به این هدف رسید که همه تیم ها موافق آن باشند مشخص نیست.
