چطور بدترین تیم فرمول یک ۲۰۲۵، در فصل ۲۰۲۶ ورق رو برگردوند؟

چطور بدترین تیم فرمول یک ۲۰۲۵، در فصل ۲۰۲۶ ورق رو برگردوند؟

تیمی که فصل قبل بدترین تیم فرمول یک بود، امسال چنان جهش بزرگی داشته که حالا توی یه موقعیت عجیب گیر افتاده؛ نه میشه گفت جزو تیم‌های تاپ تاپ، نه اونقدر ضعیف که قاطی تیم‌های معمولی بشه.

اگه میانگین رده‌بندی چهار مسابقه اخیر رو نگاه کنیم، می‌بینیم که تغییر قوانین فرمول یک، عملا تیم‌ها رو دو دسته کرده: چهار تیم بزرگ یعنی مرسدس، فراری، مک‌ لارن و ردبول یه طرف، و بقیه تیم‌ها که آلپین سردسته‌شونه یه طرف. تازه ته جدول هم دو تا تیم (کادیلاک و استون مارتین) فعلا داستان خودشون رو دارن.

اما اگه مسابقه استرالیا رو فاکتور بگیریم، سه تا مسابقه آخر نشون داده که آلپین دیگه اصلا جزو تیم‌های معمولی میانه جدول نیست. این تیم الان برای خودش یه جزیره جداگونه‌ست؛ نه اونقدر قوی که به اون چهار تای اول برسه، نه اونقدر ضعیف که با بقیه امتیاز بگیرها یکی باشه.

توی مسابقه میامی، آلپین با کلی آپدیت جدید اومد و نشون داد که نسبت به رقیبای پشت سرش چقدر سرتره. عملکرد هر دو تا راننده‌ش عالی بود، مخصوصا فرانکو کولاپینتو که راحت بهترین مسابقه عمرش رو برای این تیم زیرمجموعه رنو گذروند.

این فقط یه اتفاق شانسی نبود؛ تو ژاپن هم علائمش رو دیده بودیم. اونجا پیر گسلی تونست هر دو تا ماشین ضعیف‌ شده‌ ردبول رو بگیره و با اختلاف ۱۸ ثانیه از بقیه تیم‌های میانه جدول جلو بزنه.

توی میامی هم کولاپینتو ۲۲ ثانیه از هر دو تا ماشین ویلیامز جلوتر بود، و از اون جالب‌تر اینکه گسلی توی مسابقه اسپرینت همون هفته، فقط تو ۱۹ دور، ۲۶ ثانیه با هاس (که بهترین، تیم‌های دیگه بود) فاصله داشت.

این یه پیشرفت فوق‌العاده‌ست. آلپین سال ۲۰۲۵ رو به عنوان تیم آخر جدول تموم کرد؛ نتیجه‌ای که از همون اول سال مشخص بود چون اونا کلا بیخیال اون فصل شده بودن و تمام تمرکزشون رو گذاشته بودن روی قوانین جدید ۲۰۲۶ و تغییر مسیر از تیم اختصاصی رنو به مشتری مرسدس.

اون قمار بزرگ یعنی قید یه فصل کامل رو زدن و از دست دادن جایگاه تیم اصلی رنو یه حرکت همه یا هیچ بود. اما حالا که اونا فقط توی ۴ تا مسابقه بیشتر از کل ۲۴ مسابقه سال ۲۰۲۵ امتیاز گرفتن، میشه گفت سال ۲۰۲۶ براشون خیلی موفق‌تر بوده.

استیو نیلسن، مدیر تیم میگه: این یه قدم رو به جلوی واضحه. ما تست بحرین رو خیلی خوب پشت سر گذاشتیم و با اعتماد‌به‌نفس از اونجا اومدیم بیرون.

بعد رفتیم استرالیا و یه لحظه فکر کردیم نکنه فقط روی یه پیست خاص سریع هستیم؟ برای همین خوشحالیم که تو مسابقه‌های بعدی نشون دادیم واقعا پیشرفت کردیم.

این موفقیت به همه روحیه میده؛ از کارخونه گرفته تا اسپانسرها. وقتی عملکرد تیم بهتر میشه، همه آدم‌های درگیر هم انگیزه می‌گیرن.

همه چیز از خود ماشین شروع میشه. وقتی ماشین بهتر بشه، بقیه هم به این پروژه ایمان میارن. همه چیز راحت‌تر پیش میره و حتی آدم‌های کاردرست‌تری هم دوست دارن بیان با ما کار کنن.

البته یه شروع لرزون در استرالیا و این واقعیت که دو تا تیم پیشرو یعنی مرسدس‌ها خیلی جلوترن، نشون میده که هنوز جای کار زیاد هست.

نیلسن میگه: سریع‌ترین ماشین (که هنوز دست مرسدس هست) و تیم‌های دیگه با موتور مرسدس الان معیارهای اصلی آلپین هستن. اینطوری میتونن بسنجن که کجا هستن و با سخت‌افزاری که دارن، چقدر پتانسیل پیشرفت دارن.

حضور مرسدس و مک‌ لارن به عنوان الگوهای اولیه، یه هدف مشخص بهشون میده.

نیلسن میگه: اگه ما بین تیم‌های مشتری مرسدس آخر می‌شدیم، یعنی کارمون رو خوب انجام ندادیم.

فعلا که اینطور نیست. نمی‌دونم این به خاطر عملکرد خوب ماست یا بقیه بد کار کردن، ولی در هر صورت از این وضعیت راضی‌ام.

اشاره نیلسن به وضعیت خجالت‌آور ویلیامزه؛ تیمی که با داشتن بهترین موتور (روی کاغذ)، بدترین تیمه و ریسک کرده که یه فصل رو کامل به باد بده بدون اینکه هیچ نتیجه‌ای بگیره.

با این حساب، آلپین شروع فوق‌العاده‌ای در سال ۲۰۲۶ داشته است.

واضح است که آنها هنوز نتوانسته‌اند موتورشان را با یک شاسی در کلاس جهانی جفت‌وجور کنند، اما قطعا با آزاد کردن پتانسیل واقعی تیم انستون (مقر اصلی آلپین) در قوانین جدید و انتخاب یک تامین‌کننده موتور امتحان‌پس‌داده (مرسدس)، به‌جای درگیر شدن در شکست پروژه‌ ساخت موتور اختصاصی خودشان، مسیر درستی را طی کرده‌اند.

برای تیمی که خیلی دیر روی موتور مرسدس سوئیچ کرده و قطعا هنوز کلی کار دارد تا بتواند از این همکاری حداکثر استفاده را ببرد، واقع‌بینانه بخواهیم بگوییم، نتیجه‌ای بهتر از این نمی‌شد برایشان تصور کرد.

یادتان باشد که آلپاین هنوز در حال بازسازی است؛ تیم فنی به رهبری دیوید سانچز دائما در حال پیشرفت است و ابزارهایی مثل شبیه‌ساز جدیدی که پارسال توسط شرکت Dynisma نصب شد، هنوز جای کار دارد و می‌تواند در آینده نقش خیلی پررنگ‌تری بازی کند.

البته پیشرفت مسیر صاف و مستقیمی ندارد. آلپین از تعطیلات آپریل فرمول یک بهترین استفاده را کرد و برای مسابقه میامی، یک شاسی سبک‌تر برای کولاپینتو و یک بال عقب جدید برای گسلی آورد. جالب اینجاست که این بال عقب، چهارشنبه در چمدان به میامی رسید و همون‌جا در گاراژ سرهمش کردند!

در کانادا، هر دو ماشین این بال جدید را خواهند داشت. اما بقیه تیم‌ها عقب افتادند، چون ترجیح دادند برای اولین آپدیت بزرگشان در سال ۲۰۲۶ بیشتر صبر کنند.

نیلسن می‌گوید: آئودی شاید کمی نسبت به ما عقب افتاد، همین‌طور ریسینگ بولز. ولی آنها هم در کانادا یا مسابقات دیگر آپدیت می‌آورند. پس کل سال همینطوری است. من هیچ توهمی ندارم؛ یعنی چیزی که در میامی دیدیم، لزوما همان چیزی نیست که در کانادا، بارسلونا یا موناکو خواهیم دید.

سؤال وسوسه‌انگیزی که تیم شاید جرئت نکند زیاد به آن فکر کند این است: اگر واقعا همین‌قدر سریع بمانند چی؟

انستون قبلا در سال ۲۰۲۲ نشان داده بود که توانایی توسعه عالی ماشین را در سال اول قوانین جدید دارد. آن زمان آنها حتی مک‌ لارن را در جنگ توسعه ماشین شکست دادند و بهترین بقیه شدند، قبل از اینکه چرخه‌ی همیشگی رنو شروع شود و به‌تدریج در میانه جدول سقوط کنند.

آیا این نسخه از آلپین بالاخره می‌تواند جایگاهش را حفظ کند؟ شاید! حتی گسلی در ژاپن هم از یک تغییر ذهنی در تیم حرف میزد که مسابقات اخیر هم ثابت کرد کاملا جدی است.

او می‌گوید: معلوم است که پتانسیل بیشتری هست. سخت‌ترین کار در فرمول یک این است که به حضور در میانه جدول قانع شوی، چون همیشه می‌بینی بقیه دارند بیشتر تلاش می‌کنند و تو هم می‌خواهی با آن‌ها بجنگی. برای همین من همیشه آن ذهنیت را با خودم دارم. ما دو راه داریم: یا نگاه کنیم ببینیم رقبا چقدر به ما نزدیک شده‌اند و مطمئن شویم که صدر میانه جدول را حفظ می‌کنیم (که خودش کار سختی است، چون هاس و ریسینگ گاهی خیلی قوی هستند)، یا اینکه به دعوای جلوی سر نگاه کنیم. من دومی را ترجیح می‌دهم.

اگر نگاه کنید، ردبول‌ها در چین واقعا قابل رقابت بودند. در استرالیا فاصله کمی بیشتر بود، ولی در چین حتی مک‌ لارن هم از نظر سرعت خالص، خیلی از ما جلوتر نبود.

برای همین به‌عنوان یک تیم، فقط می‌خواهم مطمئن شوم روی هدف درست تمرکز کرده‌ایم؛ یعنی تلاش برای پریدن روی قطار تیم‌های جلویی و سعی کنیم ذره‌ذره فاصله را با آنها کم کنیم تا امسال فرصتی برای عرض اندام پیدا کنیم.

در بهترین حالت، آلپین امسال به تیم جلویی خودش نزدیک‌تر است تا به رقیب‌های همیشگی‌اش که پشت سرش هستند. احتمالا با توجه به پیشرفت بزرگ ردبول در میامی و اوج‌گیری مک‌ لارن به عنوان مدعی قهرمانی، شرایط تغییر کند، اما این همان معیاری است که گسلی می‌خواهد آلپین با آن سنجیده شود… و چرا که نه؟

دیگر ذوق آخر نبودن و امتیاز گرفتن برای تیم عادی شده است. آلپین حالا باید هدف بعدی‌اش را مشخص کند و برایش بجنگد.

اگر آلپین بتواند از این که دوباره به کلاس B (یعنی تیم‌های میانه جدول) برگردد، قسر در برود و واقعا فصلی داشته باشد که در اکثر مسابقات، دو جایگاه آخر Q3 (مرحله نهایی تعیین خط) را مال خودش کند و امتیازهایی بگیرد که آن را دقیقا پشت سر تیم‌های کلاس A (تیم‌های صدر جدول) قرار دهد، دستاورد بسیار بزرگی برایشان خواهد بود.

گسلی گفته: “من شخصا می‌خواهم به این پیشروهای جلوی جدول نزدیک‌تر شوم.” با توجه به چیزهایی که در سال ۲۰۲۶ دیدیم، این هدف برای تیمی که فعلا رهبر میانه جدول است، خیلی بیشتر از یک شعار معمولی به نظر می‌رسد. اما اینکه آیا واقعاً به آن می‌رسند یا نه، آزمون بزرگی است که نشان می‌دهد آیا این نسخه از آلپین واقعا با نسخه‌های قبلی‌اش فرق دارد یا نه.