ورود به دنیای شبیهسازی: چطور تکنولوژی جنرال موتورز ورود کادیلاک به فرمول یک را سرعت بخشید
توی دنیای چالشهای موتوراسپورت ، هیچ چیزی سختتر و بزرگتر از این نیست که بخواهی یک تیم فرمول یک را از صفر بسازی. حالا فکر کن بخواهی این تیم را در چند قاره مختلف جمعوجور کنی تا برای قوانین فوقالعاده پیچیده سال ۲۰۲۶ آماده شود! این کار اگر “ماموریت غیرممکن” نباشد، حداقل یک “ماموریت خیلی بعید” به حساب میآید.
اما کادیلاک توانست این کار را انجام دهد. آنها به تمام برنامهریزیها و زمانبندیها رسیدند و از همان اول کار، احترام همه را جلب کردند. این موفقیت بزرگ مدیون صدها زن و مردی است که در یک زمان خیلی کوتاه استخدام شدند؛ خیلی از آنها حتی نمیدانستند که اصلا به این تیم اجازه داده میشود در مسابقات فرمول یک شرکت کند یا نه!
با این حال، اعضای تیم قاطعانه میگویند که اگر کمکهای حیاتی شرکت مادرشان، یعنی “جنرال موتورز” (GM) نبود، عمرا نمیتوانستند به اینجا برسند.
همه میدانند که مسیر کادیلاک برای رسیدن به فرمول یک چقدر پر از دستانداز بود. اولش با تلاشهای مایکل اندرتی شروع شد، ولی بعدش تبدیل شد به یک پروژه رسمی از طرف جنرال موتورز. الان جنرال موتورز بخش کوچکی از سهام این تیم را دارد و صاحب اصلیاش شرکت TWG Global است.
البته فقط قدرت بازاریابی جنرال موتورز یا برنامه ساخت موتور اختصاصی خودشان (که الان در حال توسعه است و فعلا قرار است از موتورهای فراری استفاده کنند) نبود که شانس کادیلاک را در فرمول یک بالا برد. کادیلاک با قرار گرفتن در کنار بقیه برنامههای مسابقهای این غول خودروسازی (مثل نسکار، ایندیکار و ماشینهای اسپرت)، توانست به منابع مهم و حیاتی جنرال موتورز دسترسی پیدا کند. این موضوع باعث شد تا روند ساخت اولین ماشین فرمول یک کادیلاک و آموزش تیم فنیاش به شدت سرعت بگیرد.
اریک وارن، معاون بخش مسابقات جهانی جنرال موتورز میگوید: مشخصا جنرال موتورز سهامدار این تیم است، پس ما در موفقیتش نفع داریم. قضیه فقط این نیست که اسم ماشین یا تیم کادیلاک باشد؛ ما اینجا را تیم خودمان میدانیم. از همان روز اولی که تصمیم گرفتیم وارد این کار بشویم، میخواستیم تا جایی که ممکن است یک بخش جدانشدنی از این پروژه باشیم.
او ادامه میدهد: ما چیزهای زیادی برای یادگیری داشتیم و طبیعتا وقتی وارد هر مسابقهای میشوی باید فروتن باشی. اما ما نمیخواستیم فقط یک برچسب اسپانسر روی ماشین باشیم. میخواستیم واقعا بخشی از کار باشیم. من از همان اول که کلا سه نفر بودیم حضور داشتم و وقتی تیم کمکم بزرگ شد، به این فکر کردیم که: خب، ما چه تواناییهایی داریم و چه کمبودهایی را میتوانیم جبران کنیم تا کار راه بیفتد؟
وارن میگوید: اگر بخواهم صادق باشم، در یکی دو سال اول ما فقط داشتیم به فدراسیون جهانی اتومبیلرانی (FIA) و مدیران فرمول یک ثابت میکردیم که این فقط یک تیم کوچک تازهکار یا یک تیم ایندیکار نیست که پا شده آمده اینجا. این واقعا یک همکاری بزرگ بین جنرال موتورز و TWG بود. به همین خاطر، خیلی از کارهای فنی اولیه صرف این شد که پایهها و زیرساختهای لازم را بسازیم تا تیم بتواند با سرعت دیوانهوار فرمول یک کار کند.
در مورد تیم فرمول یک کادیلاک، آنها قبل از اینکه بخواهند با ۱۰ رقیب گردنکلفت مسابقه بدهند، اول باید یک مسابقه با زمان را میبردند تا اصلا بتوانند به پیست برسند! خط پایان این مسابقه زمانی هم، شروع فصل ۲۰۲۶ در مسابقات استرالیا (اوایل ماه مارس) بود. این زمان خیلی فشرده بین ساخت پایههای تیم، گرفتن تاییدیه رسمی و آماده شدن برای سال ۲۰۲۶، به این معنی بود که کادیلاک عملا نمیتوانست تمام تجهیزات و زیرساختهای سختافزاری را در مقر فعلیاش در سیلورستون انگلیس فراهم کند. اصلا این کار از نظر مدیریت منابع هم منطقی نبود.
اینجا بود که مرکز فنی شارلوت جنرال موتورز وارد عمل شد. این مرکز که سال ۲۰۲۲ افتتاح شده و در محوطه تیم معروف هندریک موتوراسپورت (در نسکار) واقع در کارولینای شمالی قرار دارد، یک تشکیلات عظیم دو طبقه است (حدود ۱۲ هزار متر مربع) که پر از شبیهسازهای پیشرفته رانندگی و برنامههای تست عملکرد مثل ابزارهای تست آیرودینامیک و سیستم تعلیق است.
وارن توضیح میدهد: میزان دخالت ما در هر کدام از مسابقات با هم فرق دارد. من این مرکز را به یک بیمارستان تشبیه میکنم. وقتی مشکل یا مریضی داری، میروی بیمارستان و میگویی: ‘سلام، من این مشکل را دارم.’ آنجا متخصصهایی هستند که مشکلت را بررسی میکنند، راه حل و برنامه درمانی میدهند و بعد تو میروی به کارت میرسی. از نظر فنی، ما یک ارائهدهنده خدمات مهندسی هستیم که خیلی برایمان مهم است این پروژه موفق بشود.
ما الان ۴ شبیهساز کاملا داینامیک داریم که تماموقت کار میکنند. قرار است این تعداد را برای مسابقات مختلف به ۷ تا برسانیم و حتی مجبوریم زمان اجاره کنیم و تاسیسات جدید بسازیم. در بخش شبیهسازهای راننده محور (DIL)، نیازی نبود کابین خاصی از صفر طراحی بشود چون ما مدتها از کابین ایندیکار استفاده میکردیم. البته که باید پدالها، فرمان و ارتباط راننده با ماشین دقیقا شبیه فرمول یک میشد. اما بقیه سیستمها، اکثر نرمافزارها و مدلسازیها در واقع ترکیبی از قراردادهای ما و کارهای خود تیم بود. تازه ما داریم با فراری هم روی مدلسازی موتور کار میکنیم.
آمادهسازی برای مسابقه
یک شبیهساز فرمول یک فوقپیشرفته الان در مقر جدید کادیلاک در شهر فیشرز (ایندیانا) در حال ساخت است. اما تا زمانی که آن ساختمان کاملا آماده بشود، تیم فرمول یک تمام کارهای شبیهسازیاش را در کارولینای شمالی و با کمک رانندههای باتجربهای مثل سایمون پیژنو (برنده ایندی ۵۰۰)، پیترو فیتیپالدی و چارلی ایستوود انجام داده است.
این امکانات یک تکه خیلی مهم از پازل برنامه آمادگی برای مسابقه کادیلاک بود. این برنامه یک آمادهسازی خیلی جامع بود که در آن، تیم کادیلاک مسابقات سال ۲۰۲۵ را بهطور زنده شبیهسازی میکرد؛ انگار که آنها تیم یازدهم و مجازی مسابقات هستند! برای تیمی که بیش از ۴۰۰ نفر آدم با تجربه دارد اما خیلیهایشان تا حالا با هم کار نکرده بودند، این تمرینها یک راه عالی بود تا قبل از ورود واقعی به پیست، حسابی با هم هماهنگ بشوند.
پت سیموندز، مهندس کهنهکار فرمول یک که الان به عنوان مشاور ارشد مهندسی کنار مدیر فنی تیم (نیک چستر) کار میکند، میگوید: اگر پارسال آن امکانات جنرال موتورز در شارلوت را نداشتیم، صادقانه بگویم الان اینجا نبودیم. یک بحث توسعه ماشین است که واقعا برایم عجیب است چقدر آنجا برایش خوب جواب میدهد. اما ما از آن شبیهسازها برای تمرین و دستگرمی هم استفاده کردیم. جوری با شبیهساز کار میکردیم انگار یک ماشین مسابقهای واقعی است، و این ارزشش قابل قیمتگذاری نیست. من واقعا فکر میکنم بدون این امکانات، اصلا نمیتوانستیم اینقدر برای مسابقه آماده باشیم.
سیموندز ادامه میدهد: از خیلی جهات، جنرال موتورز دارد کارهایی خیلی بیشتر از اجرای یک شبیهساز برای ما انجام میدهد. کل تیم عملکرد خودرو در شارلوت واقعا به ما کمک میکنند. خیلی از نرمافزارهایی که ما استفاده میکنیم را خود جنرال موتورز ساخته. ما از یک سیستم به اسم دروازه ماشین مسابقه استفاده میکنیم که دیتابیس همه چیزهای مربوط به ماشینهایمان است. این سیستم خیلی قبلتر از ورود جنرال موتورز به فرمول یک ساخته شده بود. یک سری کارهای طراحی را هم آنها انجام میدهند و در بحثهایی مثل مدلسازی حرارتی و هوش مصنوعی و یادگیری ماشین (AIML) با ما همکاری میکنند.
یکی از کسانی که بخشهای مختلف کادیلاک را به هم وصل میکند، جیمز نپتون (رییس بخش تحلیل عملکرد) است. او یک مهندس با سابقه است که در تیمهایی مثل جردن/فورس ایندیا، سائوبر، مانور و تکنولوژیهای پیشرفته ردبول کار کرده است.
نپتون میگوید: داشتن جنرال موتورز خیلی خوب بود، چون ما وارد جایی شدیم که آنها یک عالمه ابزار شبیهسازی، مدلسازی و حل مسئله داشتند و یک شبیهساز هم بود که خیلی سریع میتوانستیم از آن استفاده کنیم. وگرنه دو سه سال طول میکشید تا این پروژهها تبدیل به ابزارهای کاربردی بشوند. این موضوع همان اول کار یک برتری بزرگ به ما داد.
انتقال تکنولوژی دوطرفه
کادیلاک فقط برای شبیهسازهایش به جنرال موتورز متکی نیست، بلکه از دانش و افراد آنها هم استفاده میکند. با اینکه مسابقاتی مثل نسکار ممکن است یک دنیای کاملا متفاوت با فرمول یک به نظر برسد، اما در اروپا خیلیها دستکم میگیرند که چه مهندسی پیشرفتهای پشت این ماشینهای نسکار خوابیده است. مثلا مدلسازی پیشرفته لاستیکها در نسکار یکی از چیزهایی بود که چشم خیلیها را باز کرد و بخشی از این دانش مستقیما قابل انتقال به فرمول یک است.
وارن توضیح میدهد: تو فرمول یک آزادی عمل بیشتری برای طراحی داری و شایستهسالاری فنی داخلش موج میزند. اما در مسابقات دیگر مجبوری در حاشیه قوانین سختگیرانه کار کنی. مثلا نسکار را در نظر بگیر؛ خیلیها فکر میکنند ماشینهای نسکار از نظر تکنولوژی پیشرفته نیستند. اما قضیه خود ماشین نیست. قضیه آن مهندسی پیچیدهای است که پشتش قرار دارد. شما به تعداد لاستیکهای مختلف، انواع آسفالتها و پیستهای مختلف در نسکار نگاه کنید. این باعث میشود یک محیط پر از دیتا داشته باشیم تا بتوانیم روی مدلسازی حرارتی کار کنیم.
سیموندز میگوید: قطعا همپوشانی وجود دارد. مدیر بخش دانش لاستیک ما (دکتر هدر بابیت) کارمند جنرال موتورز است و احتمالا بهترین متخصص لاستیکی است که من تا حالا با او کار کردهام. مدلهایی که او ساخته در کل جنرال موتورز و همینطور در تیم ما استفاده میشود و ما بینهایت از آن راضی هستیم.
البته این یک جاده یک طرفه نیست. وارن مطمئن است که با ورود به اکوسیستم فوقپیشرفته فرمول یک، استفاده از روشها و نحوه کار سریع و منحصربهفردش، کل مجموعه جنرال موتورز هم سود خواهد برد:
چیز فوقالعاده در مورد فرمول یک این است که روی ماشین کلی داده و اطلاعات هست. سطح ابزارها و توانایی درک این که ماشین چطور واکنش نشان میدهد؛ این بزرگترین چیزی است که فرمول یک برای جنرال موتورز به ارمغان میآورد. این موضوع به ما فرصت میدهد تا ابزارهایمان را سریعتر ارتقا بدهیم.
ساختن برای آینده
هرچقدر هم که ورود کادیلاک به فرمول یک سخت بوده باشد، این در واقع تازه اول یک مسیر طولانی برای رقابتی شدن است. این تیم آمریکایی نیامده در فرمول یک که فقط سیاهی لشکر باشد! یکی از ستونهای اصلی استراتژی آنها، مقر جدیدشان در آمریکا (شهر فیشرز در ایندیانا) است که قرار است مکمل مقر اروپاییشان در سیلورستون باشد.
نپتون میگوید: ما داریم یک شبیهساز جدید و فوقپیشرفته میآوریم توی فیشرز که اوایل ۲۰۲۷ راه میافتد. نکتهای که در مورد فرمول یک وجود دارد این است که معمولا پیشرفتها با قدمهای بزرگ اتفاق نمیافتند، بلکه جمع شدن یک عالمه پیشرفتهای کوچک در هر بخش است که نتیجه میدهد. ما میدانیم که در بعضی زمینهها هنوز به پای تیمهای صدرنشین نمیرسیم و باید بهتر بشویم. پس داریم ذره ذره روی همه چیز کار میکنیم. یکی از جملاتی که اینجا خیلی استفاده میشد این بود که ما ‘داریم سعی میکنیم یک کشتی را همانطور که دارد در آب حرکت میکند بسازیم’، و این اصلا مثال بدی برای کاری که داریم میکنیم نیست!
جنرال موتورز همچنین دارد یک تاسیسات ساخت موتور (پاوریونیت) فرمول یک را در شارلوت میسازد. برنامه آنها این است که برای سال ۲۰۲۹ یک موتور هیبریدی V6 آماده کنند.
وارن میگوید: ما برای انواع و اقسام وسایل نقلیه موتور میسازیم. ما قبلا در فرمول یک نبودیم، برای همین وقتی سطح تستها و تکنولوژیهای مختلفی که در این برنامه در حال توسعه هستند را میبینید، فورا متوجه میشوید که چطور میشود اینها را در ماشینهای تولیدیمان هم استفاده کرد. این کار باعث میشود ما در کل، شرکت بهتری بشویم. امیدوارم بتوانیم رقابتی بمانیم، استعدادهای برتر را جذب کنیم، یاد بگیریم و رشد کنیم. ما بالاخره به همان جایی که باید، میرسیم. ولی خب، جامهای قهرمانی را که همینطوری به کسی نمیبخشند!
