چطور پاسکال ورلاین تمام شانسهاش برای موندن تو فرمول یک رو از دست داد؟
پاسکال ورلاین همین چند وقت پیش تو یه فینال هیجانانگیز و دیوونهکننده در فصل ۲۶-۲۰۲۵، دومین رانندهای شد که تونسته دو بار قهرمان فرمول ای بشه. این موفقیت ادامه مسیر متفاوت و عجیبوغریبش بود؛ مسیری که بعد از فرمول ۳ از مسابقات تکسرنشین فاصله گرفت، رفت سراغ مسابقات DTM و از اونجا بهعنوان سکوی پرتابش به فرمول یک استفاده کرد.
یه روایت دیگه هم میتونست برای تاریخ رقم بخوره که تو اون، ورلاین در دوران اوج مرسدس تو عصر هایبرید، راننده این تیم تو فرمول یک میشد. اما خب، اوضاع اینطوری پیش نرفت.
این مقاله توضیح میده که ورلاین چطوری اول از آکادمی مرسدس و بعدشم کلا از فرمول یک کنار گذاشته شد.
دوران کوتاه حضور ورلاین تو فرمول یک، در نهایت با تصمیم تیم فورس ایندیا به بنبست رسید؛ جایی که مرسدس حق انتخاب بین رانندههای جوانش رو برای فصل ۲۰۱۷ به فورس ایندیا داد و اونا استبان اکون رو به ورلاین ترجیح دادن.
اون زمان، اکون و ورلاین تو تیم مانور-مرسدس همتیمی بودن. روی کاغذ ورلاین شانس بیشتری داشت؛ چون یک سال زودتر از اکون به برنامه مرسدس اضافه شده بود، درست یک روز قبل از تولد ۲۱ سالگیاش جوانترین قهرمان تاریخ DTM شده بود و بیشتر از نصف فصل هم تو فرمول یک رانندگی کرده بود. تازه هر دوتاشون سال ۲۰۱۵ برای فورس ایندیا تست هم داده بودن.
اما تیم فورس ایندیا ارتباط بهتری با اکون برقرار کرد و اونو برای جایگزینی نیکو هولکنبرگ (که داشت میرفت رنو) انتخاب کرد. پس بحث شخصیت و نحوه ارتباط راننده با تیم، نقش تعیینکنندهای تو مسیر حرفهای ورلاین تو فرمول یک داشت؛ دقیقا همون چیزی که تو سالهای اول حضورش تو فرمول ای هم مطرح بود.
استعداد ورلاین تو فرمول یک کاملا مشخص بود؛ بعضی از دورهای تعیین خطی که سال ۲۰۱۶ با ماشین ضعیف مانور زد تا از Q1 بالا بره واقعا شاهکار بود. اما استعداد فقط یه بخش از ماجراست و اوج گرفتن و افت کردن تو دنیای حرفهای، همونقدر که سریع اتفاق میفته، میتونه از دست بره.
مرسدس به درستی فکر میکرد ورلاین اونقدر خوب هست که تو فرمول یک باشه، اما نه اونقدر فوقالعاده که حتما مسیر مستقیم برای رانندگی تو تیم اصلی کارخونه براش باز کنن. از این نظر، اون و اکون شرایط مشابهی داشتن.
مرسدس کمک کرد تا ورلاین به تیم سائوبر بره و اونجا هم خوب کار کرد. اما وقتی فرد واسور، مدیر جدید تیم، شروع کرد به محکم کردن همکاری با فراری (که قرار بود پدیده استثنایی یعنی چارلز لکلرک رو به تیم بیاره)، و از طرفی اسپانسرهای سوئدی مارکوس اریکسون هم سرمایهگذاری سنگینی کرده بودن، معلوم بود این ورلاینه که باید کنار بره و جا رو خالی کنه.
ورلاین هیچوقت رانندهای تو سطح لکلرک نبود، اما تو سطح اکون بود. بنابراین تو یه دنیای دیگه، شاید میتونست برنده یه گرندپری بشه و حتی تا همین امروز هم برای حفظ جایگاهش تو فرمول یک بجنگه.
این سرنوشت رانندهای تو فرمول یکه که شایستگی بودن تو این مسابقات رو داره، اما حیاتی و غیرقابلجایگزین به حساب نمیاد. با این حال باید به ورلاین آفرین گفت که تونست دنیای بزرگ اتومبیلرانی خارج از فرمول یک رو دوباره کشف کنه و توش موفق بشه.
