برنده ها و بازنده های مسابقه کانادا ۲۰۲۶
تغییرات بزرگ توی جدول قهرمانی فرمول یک، کار رو برای انتخاب برندهها و بازندههای مسابقه کانادا خیلی راحت کرد… البته واکنش چندتا از تیمها به شرایط آبوهوایی هم بیتاثیر نبود!
بازنده: جورج راسل (مسابقه رو تموم نکرد – DNF)
یک آخر هفته نگرانکننده برای جورج راسل؛ نه فقط به خاطر اینکه به خاطر مشکل موتور (پاوریونیت) مجبور شد در حالی که نفر اول مسابقه بود کنار بکشه و حالا ۴۳ امتیاز توی جدول قهرمانی عقب بیفته.
بلکه نگرانی اصلی اینه که همتیمی ۱۹ سالهش توی مرسدس، یعنی کیمی آنتونلی، کل آخر هفته توی یکی از پیستهای محبوب و قوی راسل، بدجور رو مخش راه رفت و براش دردسر درست کرد! راسل روز یکشنبه توی نبردها آرومتر و مسلطتر به نظر میرسید، اما آنتونلی سریعتر بود؛ درست مثل بیشتر روزهای آخر هفته در مونترال. حل کردن این موضوع برای راسل، اندازه همون جبران کردن عقبافتادگی امتیازی، سردرد بزرگی خواهد بود.
برنده: لوسیس همیلتون (رده دوم)
قبلا هم دیده بودیم که لوییس همیلتون آخر هفتهها رو با فراری خیلی خوب شروع کنه، اما کم پیش اومده بود که آخرش هم به همین خوبی تموم بشه. ولی اینجا، توی پیست مونترال که همیلتون همیشه توش موفق بوده، قصه فرق میکرد.
با اینکه کنار گذاشتن شبیهساز قبل از این مسابقه و رفتن سراغ یک تنظیمات (ستاپ) جدید بهش کمک کرد، اما وقتی مکس ورستپن اول کار ازش جلو زد، به نظر میرسید شانسش برای سکو از بین رفته. ولی تعویض لاستیکهای فوقالعاده (پیتاستاپ عالی) به همیلتون کمک کرد تا فاصله بیشتر از ۵ ثانیهای رو کاملا پر کنه. سبقتش از ورستپن هم دقیقا همونقدر جذاب بود که ازش انتظار میرفت؛ از خط بیرونی ورودی پیچ ۱ گازش رو گرفت، رفت روی راس پیچ تا خروجی رو کنترل کنه و پیچ ۲ رو هم مال خود کرد. این آخر هفتهای بود که میشد تمام ناامیدیهای فصل گذشته و حضور همیلتون توی فراری رو فراموش کرد و یاد گذشتههای درخشانش افتاد؛ اون توی مونترال یک تهدید واقعی و ترسناک به نظر میرسید.
بازنده: مکلارن ( رده یازدهم و عدم اتمام مسابقه (DNF) )
برای تیمی که بقیه روزهای آخر هفتهش فوقالعاده بود، یکشنبهی مونترال به خاطر اشتباهات متعدد، بیشتر شبیه به یک آبروریزی بود!
انتخاب لاستیک درست در شرایط آبوهوایی متغیر هیچوقت راحت نیست، اما اینکه هر دو ماشین رو با لاستیکهای بارانی (اینترمدیت) بفرستی توی پیستی که کاملا مشخص بود اونقدرها خیس نیست، یک اشتباه واضح بود که حتی بدون نگاه به گذشته هم میشد فهمید غلطه. این اشتباه با خطاهای رانندهها بدتر هم شد: لندو نوریس رفت روی چمنها و اسکار پیاستری هم در پیچ سنجاقی (هیرپین) زد به ویلیامز الکس آلبون. خسارت ناشی از این تصادف و جریمه ۱۰ ثانیهای، هر شانسی رو از پیاستری برای گرفتن حتی یک امتیاز گرفت. نوریس هم تلاش خوبی کرد تا به جمع ۱۰ نفر اول برگرده، اما در نهایت به خاطر مشکل گیربکس مجبور شد مسابقه رو ترک کنه.
برنده: کیمی آنتونلی (پیروز مسابقه)
مهمترین چیز امروز، گرفتن ۲۵ امتیاز در برابر صفر امتیاز راسل بود. حالا حتی اگر راسل توی سه مسابقه بعدی هم توی نبرد مستقیم مرسدسها آنتونلی رو شکست بده، باز هم یک امتیاز کم میاره تا بتونه ضربه امروز رو جبران کنه!
اما در کنار این تغییر بزرگ امتیازی، باید به جو و دینامیک داخل تیم مرسدس هم نگاه کرد. بله، قبول داریم آنتونلی توی مسابقه اسپریت زیادی داغ کرد و از بین دو نفر اول خارج شد؛ بله، خط یک (پول پوزیشن) رو از دست داد؛ بله، تا قبل از اینکه ماشین راسل خراب بشه نفر دوم مسابقه بود. اما حس و حال مسابقه این رو نمیگفت! لب کلام این نبود. در آخر هفتهای که قرار بود اوضاع بین راننده باسابقه و باثبات مرسدس و این جوان تازهکار به حالت عادی برگرده، آنتونلی مدام طوری بازی کرد که انگار راسل رو به گوشه رینگ چسبونده. او آنقدر خوب به نظر میرسه که راسل اصلا نمیتونه به این راحتیها به جبران فاصله ۴۳ امتیازی امیدوار باشه.
بازنده: چارلز لکلرک (رده چهارم)
چارلز لکلرک روز شنبه گفت که این یکی از بدترین آخر هفتههای اون در فرمول یک بوده و روز یکشنبه هم اوضاع چندان فرقی نکرد.
لکلرک که اول با ترمزها، بعد با لاستیکها و در کل با حس و حال ماشین مشکل داشت، توی مسابقه در رده پنجم گیر کرده بود تا اینکه در زمان پیتاستاپ، اسحاق حجار ازش جلو زد و بعدش هم حجار نزدیک بود لکلرک رو از پیست بندازه بیرون که باعث شد زمان بیشتری از دست بره. لکلرک بالاخره رد شد، اما بعد از کنار رفتن راسل که باعث شد یک رده بالا بیاد، بقیه مسابقه رو با فاصله زیاد در رده چهارم راند. وقتی هم که بهش گفتن همتیمیاش در فراری (همیلتون) سرعتش رو زیاد کرده، لکلرک با لحنی تند و جدی به مهندسش پرید و گفت تا دور آخر اصلا باهاش حرف نزنه! یک آخر هفته واقعا ناامیدکننده که در سالهای اخیر کمتر از لکلرک دیده بودیم؛ او کاملا زیر سایه همتیمیاش قرار گرفت. خود لکلرک گفت: اینکه در چنین روزی باز هم بیشترین امتیاز ممکن رو جمع کنی خوبه، اما حس بزرگتر بعد از این مسابقه، ناامیدی از این عملکرد ضعیفه.
برنده: فرانکو کولاپینتو (رده ششم)
فرانکو کولاپینتو در مسابقات اخیر با تیم آلپین روی فرم بوده؛ اون از وضعیتی که سال گذشته باختش به پیر گسلی قطعی به نظر میرسید، حالا مدام از همتیمیاش جلو میزنه و نشون میده که واقعا لیاقت صندلی فرمول یک رو داره (درست مثل زمانی که توی ویلیامز بود).
گزارش خاصی از مسابقهاش وجود نداره؛ اگر مک لارنها خرابکاری نمیکردند، او شاید هشتم میشد، اما خب شما نمیتونی عملکرد و نتایج بقیه رو کنترل کنی. اون و تیم آلپین اصلا نزدیک به سه تیم اول نبودند، اما کولاپینتو یک آخر هفته بدون اشتباه دیگه رو پشت سر گذاشت و پاداشش هم بهترین رتبه دوران حرفهایاش در فرمول یک تا به اینجا بود.
بازنده: الکس آلبون (عدم اتمام مسابقه)
این مسابقه یکی از بیرحمانهترین آخر هفتههای دوران حرفهای آلبون تا الان بود.
داستان از جایی شروع شد که آلبون توی تمرین با یک موشخرمای کوهی تصادف کرد و رفت توی دیوار، که باعث شد تعیین خط اسپریت رو از دست بده. بعد با وجود زمان کمی که توی پیست گذرونده بود، داشت مسابقه خوبی رو پشت سر میذاشت که ناگهان اسکار پیاستری توی پیچ سنجاقی مثل اژدر بهش کوبید و از مسابقه حذفش کرد! آلبون توی مونترال اصلا شانس نیاورد.
برنده: لیام لاوسون (رده هفتم)
شاید خود لیام لاوسون رتبه هفتمش رو بهتر از هر کس دیگهای توصیف کرد: با در نظر گرفتن همه چیز این آخر هفته، این یک نتیجه خوب بود.
قطعا اشتباه نمیکنه. لاوسون بعد از از دست دادن تقریبا کل تمرین روز جمعه، مجبور شد مسابقه اسپریت رو از صفر شروع کنه. البته اون روز یکشنبه از بدشانسی رانندههای جلویی استفاده کرد تا به امتیاز برسه، اما برای رد شدن از خط پایان باید با مشکل دمای لاستیکها و باگهای استراتژی کلی هم دستوپنجه نرم میکرد. با توجه به سرعت بالاتر کولاپینتو در ماشین آلپین جلویی، این بهترین کاری بود که لاوسون میتونست انجام بده. اون با نگه داشتن گسلی پشت سر خودش در لحظات پایانی، نشان داد که کاملا مرد روزهای سخته و رتبه هفتم رو به دست آورد؛ دقیقا همونطور که خودش گفت، یک نتیجه خوب که به تیم ریسینگ بولز در یک آخر هفته سخت، چند امتیاز ارزشمند هدیه داد.
بازنده: آروید لیندبلاد (مسابقه رو شروع نکرد – DNS)
نتیجه نهایی لاوسون احتمالا از این جهت بیشتر چسبید که او تا قبل از تعویض ناگهانی شانس دو راننده روی خط استارت، کاملا زیر سایه همتیمیاش در ریسینگ بولز بود.
آروید لیندبلاد تازهکار، تا قبل از مسابقه، بهترین آخر هفته خودش رو بعد از اون شروع درخشانش در ملبورن تجربه میکرد و توی جلسات فشرده مونترال رتبههای نهم، هشتم و نهم رو آورده بود. اما لیندبلاد شانس این رو پیدا نکرد که این فرم خوب رو توی مسابقه اصلی ادامه بده، چون مشکل کلاچ باعث شد اصلا نتونه مسابقه رو شروع کنه.
برنده: کارلوس ساینز (رده نهم)
نجات دادن دو امتیاز از مسابقهای که با لاستیک نامناسب برای اون آبوهوا شروع کردی، قطعا یک برد بزرگ است، مخصوصا برای تیمی در وضعیت ویلیامز.
با توجه به آخر هفته کابوسوار و پر از مصیبت همتیمیاش، کارلوس ساینز برای ویلیامز تقریبا تک و تنها میروند. اون حتی با انتخاب لاستیکهای بارانی در استارت (که خودش مسئولیتش رو قبول کرد و سریع فهمید که یک فاجعه بوده) نزدیک بود تمام امیدها رو ناامید کنه. امتیاز گرفتن او نیازمند حذف شدن رانندههای جلویی و البته کمک تیم هاس بود؛ هاس با یک پیتاستاپ فوقالعاده کند برای اولی برمن، یک رتبه مجانی به ساینز هدیه داد. برمن با حسرت گفت: اون من رو نمیبرد… اما من برای مدتی توی پیتاستاپ معطل شدم. ولی این نشون میده تا زمانی که مسابقه رو تموم کنی، با یک ماشین تا حدی خوب، میتونی امتیاز بگیری.
اما کلمه کلیدی همین تا حدی خوب یا حتی بهتر از اون بود؛ چیزی که ساینز واقعا حس میکرد ماشین FW48 در طول مسابقه داشت. ساینز گفت: بعد از اولین پیتاستاپ و تعویض لاستیک بارانی به مدیوم، سرعت فوقالعادهای داشتیم. راستش رو بخواهید، در بعضی لحظات سرعتم با مک لارنهای اطرافم یکی بود یا حتی از اونها سریعتر بودم، اما استراتژیمون یکی بود. همین به ما اجازه داد به جدول امتیازات و جریان مسابقه برگردیم، چون برای جبران اون عقبافتادگی به یک کار خیلی خاص نیاز داشتیم.
بازنده: آئودی (رده دوازدهم و سیزدهم)
روی کاغذ، حداقل یکی از ماشینهای آئودی میتونست و شاید باید از مسابقه یکشنبه امتیاز میگرفت، اما بعد از اینکه تیم با یک تصمیم غلط هر دو ماشین رو با لاستیک بارانی راهی مسابقه کرد، این اتفاق دور از دسترس شد.
هر دو راننده از این تصمیم دفاع کردند و توضیح دادند که چون آئودی همیشه برای گرم کردن لاستیکهایش در پیستهای سرد مشکل دارد، شروع با لاستیک بارانی منطقی به نظر میرسید؛ اگرچه نیکو هولکنبرگ بعدا اعتراف کرد: کاملا کار غلطی بود.
گابریل بورتولتو دقیقا در همان رتبه ۱۳ که تعیین خط شده بود باقی ماند، حتی بعد از اینکه سه راننده جلوییاش نتوانستند مسابقه رو تموم کنند. او دلیل این اتفاق رو اینطور گفت که بعد از تجربه سردترین مسابقه دوران کوتاه فرمول یک خودش تا به امروز، احساس میکرده دارد روی یخ رانندگی میکند.
هولکنبرگ هم نسبت به رتبه استارتش یک پله سقوط کرد و دوازدهم شد که بخشی از آن به خاطر جریمه سرعت غیرمجاز در خط پیتاستاپ بود؛ هرچند خودش معتقد بود: توی چنین مسابقهای این چیزها خیلی فرقی نمیکرد.
این دو راننده ارادت و ایمان خودشان را به پکیج قوی آئودی نشان دادند، اما در نهایت لاستیکها و تصمیم اشتباه باعث شد هر دو بدون امتیازی که امیدش را داشتند، کانادا را ترک کنند.
بازنده: استون مارتین (رده پانزدهم و عدم اتمام مسابقه)
استون مارتین خودش میداند که به این زودیها ماشین خیلی سریعی نخواهد داشت؛ بنابراین تا آن زمان، منطقیترین کار این است که با مهارت بیشتر در تموم کردن مسابقات، شانس خودش را برای استفاده از بدشانسی دیگران بالا ببرد.
اما اینکه راننده سریعترت (فرناندو آلونسو) رو به خاطر مشکل صندلی از مسابقه بیرون بکشی، اصلا نشوندهنده مهارت در تموم کردن مسابقه نیست! هرچند خود آلونسو ادعا کرد چیزی که بیشتر لجم را درآورد این بود که چطور رتبه دهم بعد از ۵ دور، قبل از خروج از مسابقه، به یک فاصله دو رقمی (ثانیهای) با منطقه امتیازات تبدیل شد.
در مورد آخر هفته لنس استرول هم هرچقدر کمتر حرف بزنیم، همانقدر بهتر است!
